แนวคิดการจัดการท่องเที่ยวจังหวัดภูเก็ตในยุคความปกติใหม่และพัฒนาเศรษฐกิจเชิงสร้างสรรค์

การท่องเที่ยวไทยถือเป็นหนึ่งในรายได้หลักที่ขับเคลื่อนระบบเศรษฐกิจของประเทศ เนื่องจากภาวะเศรษฐกิจถดถอยทั่วโลกครั้งใหญ่ และส่งผลกระทบหนักต่อนานาประเทศ มีผลให้อัตราการใช้จ่ายและการเดินสะพัดของเม็ดเงินทั่วโลกในการดำเนินกิจกรรมต่างๆ ลดน้อยลงอย่างกะทันหัน มีการจำกัดการเดินทางของผู้คนออกนอกประเทศจากการระบาดของโรคโควิด-19 ส่งผลกระทบให้ธุรกิจในอุตสาหกรรมท่องเที่ยว ทั้งร้านอาหาร และที่พัก ต้องปิดกิจการชั่วคราว บริษัทนำเที่ยวหยุดให้บริการนำกรุ๊ปทัวร์ไปยังประเทศต่างๆ การไหลเวียนเงินในอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวจึงชะลอตัวอย่างกะทันหัน การท่องเที่ยวต้องมีการจัดการ การปรับตัวและสร้างจุดขายใหม่ๆ ให้รองรับกระแสที่เกี่ยวข้องกับการใช้ชีวิตในยุคความปกติใหม่ จังหวัดภูเก็ตเป็นหนึ่งใน 10 จังหวัดเมืองสร้างสรรค์ ที่เน้น ด้านอาหาร การศึกษา ท่าเรือ การรักษาโรค เมืองแห่งการกีฬา และเมืองอัจฉริยะ อย่างไรก็ตามการเกิดการแพร่ระบาดของโรคโควิด -19 ส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อปริมาณนักท่องเที่ยวจาก 39.92 ล้านคนในปี 2562 เป็น 6.7 ล้านคน ในปี 2563 และลดลงเหลือเพียงไม่ถึง 400,000 คน ในปี 2564 แนวโน้มการจัดการท่องเที่ยวเพื่อพัฒนาเศรษฐกิจในยุคภูเก็ตเมืองสร้างสรรค์จึงต้องเน้นการเสนอวิถีชีวิต วัฒนธรรม สร้างประสบการณ์ที่เป็นเอกลักษณ์ให้แก่นักท่องเที่ยว ขายสินค้าท้องถิ่น และที่สำคัญต้องเป็นการท่องเที่ยวที่ประกันความยั่งยืนของทรัพยากรธรรมชาติ ซึ่งจังหวัดภูเก็ตมีนโยบายและศักยภาพสูงรองรับการพัฒนาเศรษฐกิจตามกรอบแนวคิด BCG ทั้งนี้ ในปี 2565 จังหวัดภูเก็ตมีความพร้อมในการเป็น "เมืองแห่งเทศกาลท่องเที่ยวระดับโลก" และเป็นเมืองไมซ์