Bûtenpost, Twizel en Noardburgum (Gemeenten Achtkarspelen en Tytsjerksteradiel, Fr.) Een Archeologisch Bureauonderzoek

Het tracé gaat deels over een dekzandrug en door het aangrenzende lagere dal. Op deze rug zijn tegenwoordig tal van dobbes, mogelijke vennen of pingoruïnes, aanwezig. Vanuit het lagere dal begon tijdens het neolithicum veen te groeien. De hogere delen van het landschap bleven echter nog tot in de bronstijd bewoonbaar voor de mens. In de omgeving zijn meerdere vindplaatsen bekend uit de steentijd (paleolithicum tot neolithicum) die aantonen dat er ook menselijke bewoning en activiteiten hebben plaatsgevonden. Naast de bekende vindplaatslocaties zijn met name de oorspronkelijke hogere delen van het dekzand en de randwallen van de potentiële pingoruïnes verdachte locaties voor resten van jager-verzamelaars uit de steentijd. De sedentaire nederzettingen uit het neolithicum en de bronstijd kunnen vrijwel op de hele dekzandrug worden verwacht. In de middeleeuwen werd het veen ontgonnen en keerde de bewoning terug in het gebied. Vanuit een centrale ontginningsas (de weg bij Twizel) werd het veen ontgonnen in lange rechthoekige kavels. Dit verkavelingspatroon is in het huidige landschap nog steeds goed herkenbaar. Als gevolg van de ontginningen kwam het oorspronkelijke pleistocene dekzandreliëf weer aan het maaiveld te liggen. Hierdoor zijn meerdere steentijd vindplaatsen opgespoord. Echter vanwege de ondiepe ligging van het dekzand, het archeologische niveau, zijn deze (potentiële) vindplaatsen ook kwetsbaar voor bodemingrepen.