ผลของโปรแกรมเสริมสร้างความหวังต่อความคิดฆ่าตัวตายของผู้ป่วยโรคซึมเศร้า

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบกึ่งทดลอง แบบสองกลุ่มวัดผลก่อนและหลังการทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมเสริมสร้างความหวังต่อความคิดฆ่าตัวตายของผู้ป่วยโรคซึมเศร้ากลุ่มตัวอย่างจํานวน 48 คน เป็นผู้ป่วยโรคซึมเศร้าที่มีความคิดฆ่าตัวตาย อายุระหว่าง 20 – 59 ปี เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลตติยภูมิแห่งหนึ่ง การคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจงจากเกณฑ์คัดเข้าและคัดออก และสุ่มตัวอย่างเข้ากลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 24 คน กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมเสริมสร้างความหวังแบบรายบุคคล จํานวน 6 ครั้ง ครั้งละ 60 นาที สัปดาห์ละ 3 ครั้ง ต่อเนื่อง 2 สัปดาห์กลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ เครื่องมือรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบประเมินความคิดฆ่าตัวตายฉบับภาษาไทย ตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาได้เท่ากับ .89 และตรวจสอบความเที่ยง โดยสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค เท่ากับ .87 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และสถิติทดสอบค่าที ผลการวิจัย พบว่า 1) ค่าเฉลี่ยคะแนนความคิดฆ่าตัวตายของกลุ่มทดลองหลังการทดลอง (M=.96, SD=1.23) ต่ํากว่าค่าเฉลี่ยคะแนนความคิดฆ่าตัวตายก่อนการทดลอง (M=7.21, SD=2.95) อย่างมีนัยสําคัญทางสถิติ (t=15.11, p<.05) 2) ผลต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนความคิดฆ่าตัวตายก่อนและหลังการทดลองของกลุ่มทดลองที่เข้าร่วมโปรแกรมเสริมสร้างความหวัง (D1=6.25, SD=1.72) สูงกว่ากลุ่มควบคุมที่ได้รับการดูแลตามปกติ (D2=2.79, SD=.71) อย่างมีนัยสําคัญทางสถิติ (t=7.23, p<.001) ผลการวิจัยครั้งนี้ สนับสนุนว่าโปรแกรมเสริมสร้างความหวังสามารถลดความคิดฆ่าตัวตายในกลุ่มผู้ป่วยโรคซึมเศร้าได้อย่างมีประสิทธิผล และบุคลากรทางสุขภาพสามารถนําไปประยุกต์ใช้ในการบําบัดรักษาต่อไปได้