ปัญหาทางกฎหมายของสัญญาประกันภัยโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019

ประเทศไทยได้ก้าวเข้าสู่ปีที่ 5 นับจากการตรวจพบโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ครั้งแรก ในช่วงที่มีการระบาดของไวรัสโคโรนา 2019 เป็นจำนวนมาก ระหว่างปี 2563 - ปี 2565 พบว่า ประเทศไทย ไม่มีบทบัญญัติของกฎหมายในเรื่องกรมธรรม์ประกันภัยโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ที่ชัดเจน ซึ่งทำให้มีการนำประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์และกฎหมายฉบับอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง รวมไปถึงคำสั่งของคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย มาวิเคราะห์และพิจารณาในปัญหาที่เกิดขึ้น จากการศึกษาของผู้เขียน พบว่า สัญญาประกันภัยโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 เป็นสัญญาประกันภัยในรูปแบบการประกันสุขภาพ จัดเป็นการประกันวินาศภัยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ สัญญาประกันภัยโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 เป็นสัญญาสำเร็จรูป และเป็นสัญญาผู้บริโภค ตามกฎหมายไทย ผู้เอาประกันภัยควรได้รับความคุ้มครองจากสัญญาประกันภัยในฐานะผู้บริโภค สิทธิของผู้เอาประกันภัย สามารถเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนตามสัญญาประกันภัยโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 หลังจากที่กระทรวงการคลัง ได้ออกประกาศ คำสั่งเพิกถอนใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันภัย กองทุนประกันวินาศภัย มีหน้าที่รับช่วงสิทธิในการดำเนินการจ่ายค่าสินไหมทดแทนตามสัญญาประกันภัยต่อไป บริษัทประกันภัย ไม่สามารถบอกเลิกสัญญาประกันภัยโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 อย่างกะทันหันได้ เนื่องจาก กฎหมายในประเทศไทยไม่มีบทบัญญัติของกฎหมายในเรื่องการบอกเลิกสัญญาของผู้รับประกันภัยที่ชัดเจน อายุความของสัญญาประกันภัย ควรใช้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ในมาตรา 882 ส่วนอายุความในการบอกเลิกสัญญาประกันภัย ควรนำใช้มาตรา 193/30 มาปรับใช้ในการบอกเลิกสัญญาประกันภัยจากการศึกษากฎหมายในประเทศเนเธอร์แลนด์ ประเทศอิตาลี ประเทศญี่ปุ่น ประเทศเกาหลีใต้ พบว่า กฎหมายประกันภัยของประเทศที่ศึกษานั้น ไม่มีบทบัญญัติของกฎหมายในเรื่องกรมธรรม์ประกันภัยโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 เป็นเรื่องเฉพาะตัว จึงศึกษาในหลักทั่วไปของกฎหมายประกันภัย รายละเอียดของกรมธรรม์ประกันภัย มีความคล้ายกันพอสมควร แต่มีรายละเอียดที่มีความแตกต่างกันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น และสิทธิบอกเลิกสัญญาประกันภัยให้แก่ผู้เอาประกันภัยเท่านั้น ไม่ได้ให้สิทธิการบอกเลิกของสัญญาประกันภัยแก่ บริษัทประกันภัย (ผู้รับประกันภัย) และ ไม่สามารถอ้างเหตุที่บริษัทประสบปัญหาทางด้านการเงินในการบอกเลิกสัญญาประกันภัยได้ อายุความของสัญญาประกันภัย มีความแตกต่างกันโดยชัดเจน และวิธีการจ่ายค่าสินไหมทดแทนของสัญญาประกันภัย มีลักษณะเป็นทิศทางและรูปแบบเดียวกัน ซึ่งไม่มีความแตกต่างกันจากที่ประเทศไทยใช้ในปัจจุบันสัญญาประกันภัยโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 เกิดขึ้นในประเทศไทย ควรใช้กฎหมายในประเทศไทยเป็นหลัก รวมไปถึง เรื่องการใช้การตีความสัญญาประกันภัยโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ควรใช้หลักการตีความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์และพระราชบัญญัติอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง ผู้เขียนจึงเห็นว่า เสนอแนวทางในที่การบริษัทประกันภัยออกกรมธรรม์ประกันภัยฉบับหนึ่งนั้น ควรคำนึงถึง หลักการพื้นฐานของกฎหมายสัญญา เป็น สาระสำคัญ ด้วย รวมไปถึง การแก้ไขในเรื่องรายละเอียดของกรมธรรม์ประกันภัยให้มีความชัดเจนเพิ่มขึ้น เพื่อทำให้ผู้เอาประกันภัยมีความเข้าใจในการทำประกันภัยมากขึ้นควรปรับปรุงแก้ไขและเพิ่มเติมบทบัญญัติกฎหมายในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 3 เอกเทศสัญญา ลักษณะ 20 ประกันภัย