ความสัมพันธ์ระหว่างความเสี่ยงในการล้มละลายและการตกแต่งกำไรผ่านรายการคงค้างที่เกิดจากดุลยพินิจของผู้บริหารของบริษัทที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความเสี่ยงในการล้มละลายและการตกแต่งกำไรผ่านรายการคงค้างที่เกิดจากดุลยพินิจของผู้บริหารของบริษัทที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย จำนวน 486 ตัวอย่าง ซึ่งความเสี่ยงในการล้มละลายคำนวณตามแบบจำลอง EM-Score Model แบบ 4 ตัวแปร และการตกแต่งกำไรผ่านรายการคงค้างที่เกิดจากดุลยพินิจของผู้บริหารคำนวณตามแบบจำลอง Extended Modified Jones ของ Yoon, Miller, & Jiraporn (2006) โดยเก็บรวบรวมข้อมูลจากงบการเงินผ่านทางตลาดหลักทรัพย์ฉบับออนไลน์ หรือ SETSMART ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2564 ถึง 2565 รวมเป็นระยะเวลา 2 ปี ในทุกกลุ่มอุตสาหกรรม ยกเว้นกลุ่มธนาคาร บริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ บริษัทประกันภัย และบริษัทประกันชีวิต และข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับประเภทของผู้ตรวจสอบบัญชีจะเก็บจากแบบแสดงรายการข้อมูลประจำปี แบบ 56-1 แล้วจึงนำข้อมูลที่เก็บรวบรวมได้มาวิเคราะห์ทางสถิติ 2 รูปแบบ คือ สถิติเชิงพรรณนา และสถิติเชิงอนุมาน โดยสถิติเชิงอนุมานแบ่งออกเป็น การวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ และการวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุคูณผลการศึกษาพบว่า ความเสี่ยงในการล้มละลายมีความสัมพันธ์เชิงลบกับการตกแต่งกำไรผ่านรายการคงค้างที่เกิดจากดุลยพินิจของผู้บริหารของบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ในส่วนตัวแปรควบคุมที่ได้แก่ ประเภทของผู้ตรวจสอบบัญชี (Audit Firms) ขนาดของบริษัท (Size) การเติบโตของยอดขาย (Sales Growth) และอัตราผลตอบแทนผู้ถือหุ้น (ROE) พบว่า ขนาดของบริษัท (Size) มีความสัมพันธ์เป็นบวกกับการตกแต่งกำไรผ่านรายการคงค้างที่เกิดจากดุลยพินิจของผู้บริหาร และอัตราผลตอบแทนผู้ถือหุ้น (ROE) มีความสัมพันธ์เป็นลบกับการตกแต่งกำไรผ่านรายการคงค้างที่เกิดจากดุลยพินิจของผู้บริหาร ส่วนประเภทของผู้ตรวจสอบบัญชี (Audit Firms) และการเติบโตของยอดขาย (Sales Growth) ไม่พบความสัมพันธ์กับการตกแต่งกำไรผ่านรายการคงค้างที่เกิดจากดุลยพินิจของผู้บริหาร