ความสัมพันธ์ระหว่างสภาพการทำงานกับการคงอยู่ในงานของคนพิการในสถานประกอบการในจังหวัดลำพูน

การศึกษาเรื่อง “ความสัมพันธ์ระหว่างสภาพการทำงานกับการคงอยู่ในงานของคนพิการในสถานประกอบการในจังหวัดลำพูน” เป็นการศึกษาวิธีวิจัยแบบการวิจัยเชิงปริมาณเพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยพื้นฐานกับความพึงพอใจในการทำงานของคนพิการและศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยพื้นฐานและความพึงพอใจในการทำงานกับการคงอยู่ในการทำงานของคนพิการ คำนวณหาขนาดของกลุ่มตัวอย่าง โดยใช้หลักการของ ทาโร ยามาเน่ (Yamane, 1973) กลุ่มตัวอย่างคือ คนพิการที่เป็นพนักงานที่ทำงานในสถานประกอบการจังหวัดลำพูน จำนวนทั้งสิ้น 188 คน เป็นคนพิการที่มีอายุตั้งแต่ 18-65 ปี เป็นการวิจัยเชิงสำรวจโดยใช้เก็บรวบรวมด้วยแบบสอบถามการวิเคราะห์ข้อมูลนำมาแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงวิเคราะห์ การทดสอบความเป็นอิสระต่อกันของสองประชากร และการหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน ข้อมูลทั่วไปของกลุ่มตัวอย่างพบว่า เป็นเพศชายมากกว่าเพศหญิง ช่วงอายุ 33-39 ปีมากที่สุด ส่วนใหญ่เป็นพิการทางการเคลื่อนไหว/ทางร่างกาย มีประสบการณ์ในการทำงาน ในหน่วยงานปัจจุบัน 1-3 ปี ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มตัวอย่างมีความพึงพอใจของคนพิการต่อสภาพการทำงานในสถานประกอบการในภาพรวมในระดับปานกลาง และได้จัดลำดับความพึงพอใจของคนพิการต่อสภาพการทำงานมากที่สุด จำนวน 3 ด้าน ได้แก่ 1) ด้านค่าตอบแทนและสวัสดิการในการทำงาน 2) ด้านความพึงพอใจในงานที่รับผิดชอบ 3) ด้านการได้รับการยอมรับนับถือ ทั้งนี้ข้อมูลรายละเอียดของผลการศึกษาอยู่ในเนื้อหาของบทความวิจัยนี้แล้ว จากผลการศึกษา มีข้อเสนอแนะว่ากรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ควรส่งเสริมให้มีระบบหรือหลักสูตรต่างๆ ให้แก่คนพิการ เช่น การเตรียมความพร้อมก่อนปฏิบัติงาน การพัฒนาศักยภาพที่สอดคล้องการลักษณะงานและสภาพความพิการ ให้มีความพร้อมก่อนเข้าสู่ระบบการทำงานในสถานประกอบการ เพื่อให้คนพิการเกิดความพึงพอใจต่อสภาพการทำงานในสถานประกอบการต่อไป