การก่อสร้างโครงการขนาดใหญ่ในพื้นที่มรดกโลกซึ่งได้รับการคุ้มครองตามอนุสัญญาว่าด้วยการคุ้มครองมรดกโลกทางวัฒนธรรมและธรรมชาติของโลก: กรณีศึกษา สถานีรถไฟความเร็วสูงบริเวณนครประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา

ปัญหาการโครงการก่อสร้างสถานีรถไฟความเร็วสูง บริเวณอุทยานครประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยาในปัจจุบันเกิดจากความสมดุลระหว่างหลักการพัฒนา และหลักการอนุรักษ์ที่เกิดการขัดแย้งกันระหว่างคุณค่าทางเศรษฐกิจที่จะได้รับจากการพัฒนารถไฟความเร็วสูงซึ่งจะเพิ่มโอกาสทางเศรษฐกิจและคุณภาพชีวิตของชุมชนในพื้นที่ แต่ในขณะเดียวกันคุณค่าทางศิลปะ และวัฒนธรรมที่บุคคลในอดีตได้สั่งสมไว้และแสดงออกเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์มากมายทั้งที่สามารถจับต้องได้ทางกายภาพ และคุณค่าที่ไม่สามารถจับต้องได้ของอุทยานนครประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา ก็จำเป็นต้องได้รับการคุ้มครอง สงวนรักษา และส่งเสริมให้คงอยู่แก่ชนรุ่นหลัง ไม่เฉพาะเพียงประชากรในประเทศ แต่ยังเป็นคุณค่าสำหรับประชากรทั่วโลกใช้ศึกษาต่อไปโครงการก่อสร้างสถานีรถไฟความเร็วสูง สถานีพระนครศรีอยุธยาของการรถไฟแห่งประเทศไทย แม้จะได้ปฏิบัติตามแนวทางการรักษาสิ่งแวดล้อมอย่างครบถ้วนตามกฎหมายที่ปรากฏภายในประเทศไทยแล้ว ทั้งการทำศึกษาผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม และการฟังเสียงของประชาชน แต่อย่างไรก็ตามยังปรากฏข้อบกพร่องในการให้ความสำคัญกับคุณค่าทางศิลปะ วัฒนธรรม ภูมิปัญญา และคุณค่าโดดเด่นอันเป็นสากลของมรดกโลก ซึ่งต้องได้รับการควบคุมการพัฒนาในพื้นที่ดังกล่าวเป็นพิเศษในเรื่องของการทำการศึกษาผลกระทบต่อแหล่งมรดกโลกตามแนวทางที่คณะกรรมการมรดกโลกได้มีหนังสือแจ้งให้ดำเนินการและแจ้งผลการศึกษาให้แก่คณะกรรมการมรดกโลกทราบด้วย จากการศึกษาพบว่าการศึกษาผลกระทบต่อแหล่งมรดกโลก ตามแนวทางของคณะกรรมการมรดกโลกนั้น เป็นเพียงแนวทางการส่งเสริมให้ปฏิบัติตามของคณะกรรมการมรดกโลก ไม่ได้มีผลผูกพันต่อรัฐภาคี แต่เป็นแนวทางที่คณะกรรมการมรดกโลกคาดหวังให้รัฐภาคีนำไปปรับใช้กับการอนุรักษ์มรดกโลกในพื้นที่ของตน โครงการรถไฟความเร็วสูงจึงสามารถดำเนินต่อไปได้ เพื่อหลีกเลี่ยงความเสียหายที่อาจเกิดจากการหยุดชะงักในการดำเนินโครงการดังกล่าว แต่เนื่องจากโครงการรถไฟความเร็วสูงได้เริ่มดำเนินโครงการไปแล้ว การดำเนินการจึงจำเป็นต้องมีการควบคุมการดำเนินการเป็นพิเศษโดยมิให้ส่งผลกระทบต่อคุณค่าโดดเด่นอันเป็นสากลของมรดกโลกนั้นด้วย เพื่อไม่ให้นครประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยาถูกถอดถอนออกจากบัญชีมรดกโลกดังนั้นจากการศึกษาค้นคว้าในครั้งนี้จึงแสดงให้เห็นว่าโครงการพัฒนาประเทศ สามารถดำเนินการควบคู่กับการอนุรักษ์อย่างถูกต้อง ตามหลักการพัฒนาอย่างยั่งยืน และจำเป็นต้องมีแนวทางการป้องกันหรือระวังไว้ก่อนสำหรับการหลีกเลี่ยงความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นจากการพัฒนาโครงการ แต่ปัญหาที่เกิดขึ้นกับกรณีศึกษานี้ เกิดจากการพัฒนาเงื่อนไขและหลักเกณฑ์ของหลักสากลที่ก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็ว และเงื่อนไขและหลักเกณฑ์ที่กฎหมายภายในประเทศกำหนดนั้น ไม่สามารถสอดรับกับเงื่อนไขและหลักเกณฑ์ของหลักสากลได้ทัน จึงทำให้หน่วยงานเจ้าของโครงการต้องเผชิญกับปัญหาที่เกิดขึ้นจากลำดับขั้นตอนการทำงาน และกระบวนการทำงานที่เพิ่มขึ้นจากที่ได้มีการวางแผนโครงการไว้ ซึ่งทำให้โครงการเกิดความล่าช้า และก่อให้เกิดความเสียหาย และสร้างความเข้าใจผิดแก่ประชาชนประชาชนในลำดับถัดมา