มาตรการพิเศษตามกฎหมายว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินในการต่อต้านการให้สินบนแก่เจ้าหน้าที่รัฐต่างประเทศ

ความก้าวหน้าของเทคโนโลยีการสื่อสารและการคมนาคมที่สะดวกรวดเร็วขึ้น ตลอดจนการมีกฎหมายส่งเสริมการประกอบธุรกิจจากต่างประเทศ ส่งผลให้ผู้ประกอบธุรกิจจากประเทศหนึ่งขยายการประกอบธุรกิจของตนออกไปยังตลาดต่างประเทศ การให้สินบนแก่ผู้ใช้อำนาจรัฐเพื่อประโชน์ในการประกอบธุรกิจจึงพัฒนารูปแบบตามลักษณะของการประกอบธุรกิจกลายเป็นอาชญากรรมข้ามชาติที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายว่า “การให้สินบนแก่เจ้าหน้าที่รัฐต่างชาติในการประกอบธุรกิจระหว่างประเทศ” ที่ก่อให้เกิดความเสียหายแก่ระบบกลไกตลาดและเสถียรภาพของการประกอบธุรกิจระหว่างประเทศ โดยผู้ประกอบธุรกิจระหว่างประเทศต่างแข่งขันกันให้สินบนเพื่อความได้เปรียบทางธุรกิจมากกว่าลงทุนเพื่อพัฒนาสินค้าและบริการให้มีคุณภาพ ในขณะที่ประเทศต่างๆ ไม่สามารถใช้มาตรการทางกฎหมายภายในที่มีอยู่เพื่อดำเนินการกับการกระทำความผิดดังกล่าวได้ จึงนำไปสู่แนวคิดการบัญญัติให้การให้สินบนในรูปแบบดังกล่าวเป็นความผิดอาญาตามกฎหมายภายในของประเทศผู้ส่งออกการประกอบธุรกิจ รวมทั้งการใช้มาตรการพิเศษทางกฎหมายต่าง ๆ เพื่อส่งเสริมประสิทธิภาพในการต่อต้านการให้สินบนแก่เจ้าหน้าที่รัฐต่างชาติในการประกอบธุรกิจระหว่างประเทศ หนึ่งในมาตรการพิเศษทางกฎหมายที่ถูกนำมาใช้ คือ มาตรการพิเศษตามกฎหมายว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินเพื่อดำเนินการกับทรัพย์สินหรือประโยชน์อื่นใดที่ผู้ประกอบธุรกิจโดยไม่สุจริตได้ไปจากการให้สินบนแก่เจ้าหน้าที่รัฐต่างชาติในการประกอบธุรกิจระหว่างประเทศ ปัจจุบันภาคการประกอบธุรกิจของไทยมีอัตราการส่งออกการลงทุนโดยตรงไปยังต่างประเทศเพิ่มขึ้น จึงมีแนวโน้มที่ผู้ประกอบธุรกิจไทยอาจเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องในการให้สินบนแก่เจ้าหน้าที่รัฐต่างประเทศ วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงมุ่งศึกษาปัญหาการให้สินบนแก่เจ้าหน้าที่รัฐต่างชาติในการประกอบธุรกิจระหว่างประเทศ และแนวทางในการใช้มาตรการพิเศษตามกฎหมายว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินเพื่อต่อต้านการให้สินบนในรูปแบบดังกล่าว โดยศึกษากฎหมายว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินของไทยเปรียบเทียบกับกฎหมายระหว่างประเทศ มาตรฐานสากล และกฎหมายของต่างประเทศ จากการศึกษาพบว่า กฎหมายว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินของไทย ได้แก่ พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน พ.ศ. 2542 ไม่สามารถบังคับใช้กับผู้ประกอบธุรกิจไทยที่ให้สินบนแก่เจ้าหน้าที่รัฐต่างชาติในการประกอบธุรกิจระหว่างประเทศได้ เนื่องจากไม่ได้มีการกำหนดให้การกระทำความผิดดังกล่าวเป็นความผิดมูลฐานและการกำหนดนิยามของทรัพย์สินที่เกี่ยวกับการกระทำความผิดยังไม่เหมาะสมกับสภาพการประกอบธุรกิจระหว่างประเทศ ผู้เขียนจึงเห็นควรให้มีการกำหนดให้ความผิดฐานให้สินบนแก่เจ้าหน้าที่รัฐต่างชาติในการประกอบธุรกิจระหว่างประเทศเป็นความผิดมูลฐานตามพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน พ.ศ. 2542 และแก้ไขนิยามของทรัพย์สินที่เกี่ยวกับการกระทำความผิดให้ครอบคลุมทรัพย์สินหรือประโยชน์อื่นใดที่ผู้ประกอบธุรกิจได้รับจากการให้สินบนในการประกอบธุรกิจระหว่างประเทศทั้งทรัพย์สินที่ได้มาโดยตรงและโดยอ้อม เพื่อเป็นการป้องกันและปราบปรามให้ผู้ประกอบธุรกิจไทยตระหนักว่าการให้สินบนในการประกอบธุรกิจระหว่างประเทศไม่มีความคุ้มค่าในเชิงเศษรฐกิจ และต้องถูกดำเนินการตามกฎหมาย