ปัจจัยที่มีผลต่อความฉลาดทางอารมณ์ของเด็กและเยาวชนที่กระทำความผิด: ศึกษาเฉพาะกรณีเยาวชนที่ศาลมีคำพิพากษาให้เข้ารับการฝึกอบรมภายในศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชนแห่งหนึ่ง

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความฉลาดทางอารมณ์ของเด็กและเยาวชนที่กระทำความผิดและเพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อความฉลาดทางอารมณ์ที่แตกต่างกันของเด็กและเยาวชนที่กระทำความผิด โดยดำเนินการวิจัยด้วยวิธีเชิงปริมาณ ประชากรกรที่ทำการศึกษาวิจัยครั้งนี้ คือ เด็กและเยาวชนที่กระทำความผิดที่ศาลมีคำพิพากษาให้เข้ารับการฝึกอบรมภายในศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชนแห่งหนึ่ง ซึ่งมีจำนวน 56 คน ประกอบด้วย เยาวชนชาย 44 คน และเยาวชนหญิง 12 คน และแบ่งเป็นเยาวชนกลุ่มแรกรับ กลุ่มฝึกอบรม และเยาวชนกลุ่มเตรียมความพร้อมก่อนปล่อย ผู้ศึกษาได้ใช้วิธีการกำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างในการศึกษา โดยใช้ตารางสำเร็จรูปของ R.V. Krejcie และ D.W. Morgan (ธีระวุฒิ เอกกะกุล, 2543) สามารถกำหนดกลุ่มตัวอย่างได้ จำนวน 48 คน และใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบคำนึงถึงความน่าจะเป็น ในรูปแบบการสุ่มอย่างง่าย (Simple Random Sampling) โดยวิธีการจับฉลากรายชื่อเด็กและเยาวชนทั้งหมดภายในศูนย์ฝึกฯ และใช้แบบสอบถามในการเก็บรวบรวมข้อมูลจากเด็กและเยาวชนที่กระทำความผิด มีผู้ตอบแบบสอบ 48 คน ซึ่งคิดอัตราการตอบกลับเป็นร้อยละ 100 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ สถิติเชิงพรรณนา (Descriptive Statistics) และสถิติเชิงอนุมาน (Inferential Statics) ได้แก่ One-Way ANOVA ในการวิเคราะห์ความแตกต่างของค่าเฉลี่ยระดับ EQ ของเด็กและเยาวชนที่กระทำความผิด ที่มีรูปแบบการเลี้ยงดู อิทธิพลของกลุ่มเพื่อน และสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกันผลการศึกษาพบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศชายมากกว่าเพศหญิง อยู่ในช่วงอายุ 18 ปี มีสถานภาพครอบครัวบิดาหรือมารดาหย่าร้างกัน และมีพี่น้อง มีความสามารถทางสติปัญญา (IQ) อยู่ในเกณฑ์เฉลี่ย มีระดับการศึกษาอยู่ในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น มีระยะเวลาการฝึกอบรมมากกว่า 1 ปีขึ้นไป และมีความฉลาดทางอารมณ์ทั้ง 3 องค์ประกอบ อยู่ในระดับปกติ โดย 1) ด้านดี ประกอบด้วย การควบคุมตนเอง การเห็นใจผู้อื่น และความรับผิดชอบ 2) ด้านเก่ง ประกอบด้วย การมีแรงจูงใจ การตัดสินใจแก้ไขปัญหา และการมีสัมพันธภาพกับผู้อื่น 3) ด้านสุข ประกอบด้วย การภูมิใจตนเอง ความพอใจชีวิต และความสุขสงบทางใจ ในการทดสอบสมมติฐานที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ 0.05 พบว่า เด็กและเยาวชนที่สถานภาพครอบครัวแตกต่างกันมีการควบคุมตัวเองที่ต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P=0.008) เด็กและเยาวชนที่มีสถานภาพครอบครัวแตกต่างกันมีระดับ EQ ด้านการตัดสินใจและแก้ไขปัญหาที่แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P=0.015) เด็กและเยาวชนที่มีความสามารถทางสติปัญญา (IQ) ที่แตกต่างกันมี EQ ด้านการตัดสินใจและแก้ปัญหาที่แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P=0.050) ทั้งนี้ ระดับความแตกต่างของการศึกษาไม่มีผลต่อความแตกต่างของความความฉลาดทางอารมณ์ ผลการศึกษาเกี่ยวกับปัจจัยภายนอก พบว่า เด็กและเยาวชนที่ได้รับการอบรมเลี้ยงดูด้วยรูปแบบที่แตกต่างกันมี EQ ด้านความรับผิดชอบที่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P=0.007) เด็กและเยาวชนที่ได้ได้รับการอบรมเลี้ยงดูด้วยรูปแบบที่แตกต่างกันมี EQ ด้านมีแรงจูงใจที่ต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ (P=0.043) เด็กและเยาวชนที่มีสัมพันธภาพกับเพื่อนที่แตกต่างกันมี EQ ด้านความรับผิดชอบที่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P=0.003) เด็กและเยาวชนที่มีสัมพันธภาพกับเพื่อนที่แตกต่างกันมี EQ ด้านการมีแรงจูงใจแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P=0.023) อย่างไรก็ดี ปัจจัยสนับสนุนด้านสภาพแวดล้อมไม่มีผลต่อความฉลาดทางอารมณ์