ผลของโปรแกรมส่งเสริมสุขภาพจิตเชิงบวกต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองด้านสุขภาพจิตของผู้สูงอายุ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมส่งเสริมสุขภาพจิตเชิงบวกต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองด้านสุขภาพจิต เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง แบบสองกลุ่มวัดสองครั้งก่อนและหลังทดลอง กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สูงอายุ ในตำบลแห่งหนึ่งในอำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี จำนวน 60 คน โดยสุ่มอย่างง่ายเข้ากลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 30 คน กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมส่งเสริมสุขภาพจิตเชิงบวก ประกอบด้วยกิจกรรม 8 ครั้ง สัปดาห์ละ 1 ครั้ง รวมเวลาทำกิจกรรม 33 ชั่วโมง ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับ การดูแลตามปกติ ซึ่งการดูแลตนเองด้านสุขภาพจิตเป็นสิ่งที่สำคัญจะช่วยให้ผู้สูงอายุมีเป้าหมายในการดูแลสุขภาพตนเองทั้งทางด้านร่างกายและจิตใจ มีสุขภาพจิตที่ดีและใช้ชีวิตประจำวันได้อย่างมีความสุข เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ 1) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล 2) โปรแกรมส่งเสริมสุขภาพจิตเชิงบวก 3) แบบวัดพฤติกรรมการดูแลตนเองด้านสุขภาพจิต วิเคราะห์ข้อมูลทั่วไป โดยใช้สถิติเชิงพรรณนา เปรียบเทียบค่าเฉลี่ยคะแนนพฤติกรรมการดูแลตนเองด้านสุขภาพจิตของผู้สูงอายุ ระหว่างก่อนและหลังการทดลอง ด้วยสถิติทีชนิดไม่เป็นอิสระต่อกัน (Dependent t-test) และเปรียบเทียบผลต่างของค่าเฉลี่ย คะแนนพฤติกรรมการดูแลตนเองด้านสุขภาพจิตของผู้สูงอายุ ระหว่างก่อนและหลังการทดลองของกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ด้วยสถิติทีชนิดที่เป็นอิสระต่อกัน (Independent t-test)ผลการวิจัยพบว่า ผู้สูงอายุกลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยคะแนนพฤติกรรมการดูแลตนเอง ด้านสุขภาพจิตหลังการทดลอง (M=204.66, SD.=11.16) สูงกว่าก่อนการทดลอง (M=177.63, SD.=18.90) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และผลต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนพฤติกรรมการดูแลตนเอง ด้านสุขภาพจิต ระหว่างก่อนและหลังการทดลองของผู้สูงอายุกลุ่มทดลอง ( =27.03, SD.=13.07) มากกว่ากลุ่มควบคุม ( =2.13, SD.=14.06) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t=4.64, p <.001) สามารถสรุปได้ว่าโปรแกรมส่งเสริมสุขภาพจิตเชิงบวกช่วยปรับพฤติกรรมการดูแลตนเองด้านสุขภาพจิตได้ข้อเสนอแนะ นำโปรแกรมส่งเสริมสุขภาพจิตเชิงบวกไปใช้ในชุมชนอื่น และมีการติดตามโปรแกรมส่งเสริมสุขภาพจิตในระยะยาว