ความเป็นไปได้ทางเทคโนโลยีและทางเศรษฐศาสตร์ในการใช้วัสดุเปลี่ยนเฟสที่ได้จากไขอ้อยเพื่อลดอุณหภูมิแผงโซลาเซลล์

พฤติกรรมการใช้พลังงานและการพึ่งพาพลังงานฟอสซิลของเราได้เปลี่ยนไปสู่ความต้องการพลังงานหมุนเวียน พลังงานแสงอาทิตย์และพลังงานสะอาดเชิงนิเวศอื่น ๆ กลายเป็นทางเลือกที่น่าสนใจมากขึ้น เนื่องจากความยั่งยืนและความสะดวกในการผลิต ต้นทุนการผลิตจึงมีบทบาทสําคัญในการพัฒนาพลังงานทดแทน ด้วยเหตุนี้ประสิทธิภาพการผลิตพลังงานจึงเป็นสิ่งจําเป็นสําหรับการเติบโตทางเศรษฐกิจเช่นกัน กําลังผลิตไฟฟ้าที่ผลิตได้จากแผงโซลาเซลล์ (PV) ลดลงเนื่องจากอุณหภูมิในการทํางานที่สูง ดังนั้นวัสดุเปลี่ยนเฟส ที่เคลือบอยู่ด้านหลังของแผงโซลาเซลล์จึงถูกนํามาใช้เพื่อรักษาอุณหภูมิพื้นผิวของแผงให้ใกล้เคียงกับอุณหภูมิแวดล้อม งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพการผลิตไฟฟ้าจากพลังงานแสงอาทิตย์โดยการเลือกความหนาที่เหมาะสมของวัสดุเปลี่ยนเฟสห่อหุ้ม (encapsulated PCM) โดยพิจารณาจากประสิทธิภาพจากการผลิตไฟฟ้าที่เกิดขึ้นและการวิเคราะห์ทางเศรษฐศาสตร์ เมื่อเพิ่มความหนาของชั้นวัสดุเปลี่ยนเฟสห่อหุ้ม จาก 4 มิลลิเมตร เป็น 7 มิลลิเมตร ประสิทธิภาพการผลิตไฟฟ้าสูงสุดที่ได้รับเพิ่มขึ้น 15.86% เนื่องจากความสามารถในการกักเก็บความร้อนจากแผงโซลาเซลล์ของวัสดุเปลี่ยนเฟสห่อหุ้ม ประสิทธิภาพของแผงโซลาเซลล์ที่เคลือบด้วยวัสดุเปลี่ยนเฟสห่อหุ้มหนา 7 มิลลิเมตร มีค่ามากกว่าแผงโซลาเซลล์ที่เคลือบที่ไม่มีวัสดุเปลี่ยนเฟสห่อหุ้ม ถึง 6% วัสดุเปลี่ยนเฟสห่อหุ้มที่เคลือบอยู่ด้านหลังของแผงโซลาเซลล์มีอายุการใช้งานภายใต้สภาพธรรมชาติ 16 วัน อย่างไรก็ตาม มูลค่าปัจจุบันสุทธิ สำหรับโครงการผลิตไฟฟ้าจากพลังแสงอาทิตย์มีอายุ 25 ปี ที่ใช้ วัสดุเปลี่ยนเฟสห่อหุ้มหนา 7 มิลลิเมตร มีค่าเป็นลบ ในขณะที่แผงโซลาเซลล์ที่ไม่มีวัสดุเปลี่ยนเฟสห่อหุ้ม นั้นทํากําไรได้ 29,117,630,800 บาท มากกว่าแผงโซลาเซลล์ที่ใช้วัสดุเปลี่ยนเฟสห่อหุ้มหนา 4 มิลลิเมตร เมื่อการวิเคราะห์ความอ่อนไหวของมูลค่าปัจจุบันสุทธิต่อการเปลี่ยนแปลงต้นทุนวัสดุของวัสดุเปลี่ยนเฟสห่อหุ้ม และราคาขายไฟฟ้าที่ผลิตได้ ผลการวิเคราะห์การเปลี่ยนแปลงต่อต้นทุนและราคาขายไฟฟ้าที่ผลิตได้ของวัสดุเปลี่ยนเฟสห่อหุ้มหนา 7 มิลลิเมตร แสดงให้เห็นว่าเมื่อต้นทุนวัสดุเปลี่ยนเฟสห่อหุ้มลดลงไป 40% หรือการเพิ่มขึ้นของราคาขายไฟฟ้าไป 50% ส่งผลให้โครงการเกิดผลกําไรเชิงบวก