Project Ongekend Bijzonder, Amsterdam, interview 23

<p>geslacht: Vrouw<br>land van herkomst: Iran<br>klasse in land van herkomst: Middenklasse<br>leeftijd aankomst NL: 35<br>stad: Amsterdam<br>vluchtreden: Na de arrestatie en executie van haar man werd het leven voor haar en haar kinderen onmogelijk in Iran<br>relaties met eigen gemeenschap: Niet bijzonder intensief; heeft Iraanse en Nederlandse vrienden; voelt zich wereldburger<br>opleiding: HBO<br>beroep land van herkomst: Onderwijzeres<br>werk in NL: Gepensioneerd en zij heeft een paar jaar voor gemeente gewerkt.<br>kinderen: 2<br>bijdrage aan de stad: Naast haar werk bij de Sociale Dienst, vrijwilligerswerk bij VluchtelingenWerk (trajectbegeleider)<br>opvallend/bijzonder: Na tien jaar gelukkig huwelijk werd haar man geëxecuteerd omdat hij onderduikers had geholpen. Kwam getraumatiseerd in NL aan: “Dus ik moet gewoon die angst verwerken en was zodanig dat ik, eerste paar dagen was ik in Overtoom. Ik kan herinneren als ik naar buiten ging. In grote straten had ik geen probleem, maar zodra ik naar Overtoom moesten gaan, ik krijg die angst dat ik wordt vervolgd omdat ik geen hoofddoekje had, en toen ik binnen huis was, ik had echt hartklop van de angst. En ja, kijk, die trauma die we hebben meegemaakt, duurt heel lang dat voor, voorbij was. Zelfs tot zeven jaar, acht jaar ik had gewoon nachtmerrie dat wat gebeurd was, niet, niet waar was”. Ook haar dochter raakt in een depressie.<br>Respondente werkte 7 jaar bij de Sociale Dienst en werd daarna arbeidsongeschikt.</p>