Plangebied Spanbroekerweg 116 te Spanbroek, Opmeer.

<p>In opdracht van DSB vastgoed BV heeft ADC ArcheoProjecten een Inventariserend Veldonderzoek (IVO) in de vorm van proefsleuven uitgevoerd in het plangebied Spanbroekerweg 116 te Spanbroek, gemeente Opmeer. In het plangebied zal in de nabije toekomst nieuwbouw worden gerealiseerd en worden sloten rond het perceel aangelegd of verbreed. Archeologisch vooronderzoek heeft aangetoond dat in het noordelijk deel van het plangebied een laatmiddeleeuws bewoningsniveau aanwezig is. Uitvoering van de voorgenomen bouw- en graafwerkzaamheden kunnen deze vindplaats ernstig beschadigen of mogelijk zelfs geheel vernietigen. Het Inventariserend Veldonderzoek in de vorm van proefsleuven heeft tot doel de aard, omvang en kwaliteit (gaafheid en conservering) vast te stellen van de vindplaats in het plangebied om te komen tot een definitief oordeel over de behoudenswaardigheid ervan. Tevens moeten gegevens verkregen worden om hetzij verder archeologisch onderzoek mogelijk te maken, hetzij adequate maatregelen voor behoud en beheer te kunnen treffen. In put 1, de meest westelijke van de twee proefsleuven, lijkt sprake te zijn van een in de Nieuwe Tijd gedichte laatmiddeleeuwse kavelsloot die van noord naar zuid heeft gelopen en waar aan de oostzijde twee oost-west georiënteerde greppels op hebben afgewaterd. In put 2 werden ophoginglagen waargenomen die behoren tot een klein terplichaam. Dit terplichaam meet van noord naar zuid ongeveer 20 meter en is opgebouwd uit een duidelijke plaggenstructuur van kleiplaggen. Op basis van het profiel kon een dikte van het ophogingpakket van ca. 58 cm vastgesteld worden, waarbij sprake lijkt te zijn van twee fasen. Opvallend is de aanwezigheid van brokjes verbrande klei, vermoedelijk huttenleem, in het bovenste deel van het ophogingpakket, terwijl deze in het ophogingpakket hieronder niet zijn waargenomen. In put 2 zijn in totaal 43 sporen waargenomen, waarvan de grootste concentratie in de top van het terplichaam. Deze sporen bestaan o.a. uit kuilen en greppels, waaruit vooralsnog geen structuur herleid kan worden. Op basis van het aangetroffen aardewerk uit de sporen en het terplichaam kan dite gedateerd worden in de 13of vroege 14e eeuw. Het merendeel van het aardewerk bestaat uit handgevormd zogenaamd kogelpotaardewerk, waarvan een deel versierd is met bezemstreken, typischee voor de 13en vroege 14e eeuw. Enkele scherfjes 12 /13e eeuws aardewerk lijken erop te duiden dat de eerste fase van het terpje nog wat vroeger gezocht moet worden. Het proefsleuvenonderzoek heeft aangetoond dat in het plangebied een vindplaats aanwezig is die goed geconserveerd en gaaf is. Op basis van zowel de fysieke als de inhoudelijke kwaliteit scoort de waardering van deze vindplaats hoog. Deze score levert haar het predikaat behoudenswaardig op. De archeologische vindplaats bevindt zich op nog geen 35 cm onder het maaiveld, wat betekent dat de uitvoering van de voorgenomen bouw- en graafwerkzaamheden de behoudenswaardige vindplaats grotendeels of mogelijk zelfs geheel zal vernietigen. Door aanpassing van de bouwplannen zou de vindplaats in situ, dat wil zeggen in de bodem, bewaard kunnen blijven. Echter, omdat de vindplaats zeer dicht onder het oppervlak aanwezig is, is de kans op verstoring zeer groot. Daarom dient de vindplaats ex situ bewaard te blijven. Behoud ex situ betekent het opgraven en volledig documenteren van de vindplaats, om zo informatie te behouden die van belang is voor onze kennisvorming van het verleden.</p>