บทบาทมหาวิทยาลัยต่อการสร้างเศรษฐกิจและนวัตกรรมของเมืองในประเทศไทย

งานวิจัยชิ้นนี้เป็นการประเมินผลกระทบของมหาวิทยาลัยไทยต่อแรงงานในเมืองในช่วง พ.ศ. 2548 – 2555 โดยผู้เขียนทำการจับคู่คะแนนความโน้มเอียงระหว่างแรงงานในอำเภอที่มีมหาวิทยาลัยกับแรงงานในอำเภอที่ไม่มีมหาวิทยาลัยที่มีคุณลักษณะใกล้เคียงกันด้วยการจับคู่แบบคาร์เนล จากนั้นจึงใช้วิธีผลต่างสองชั้นในการหาผลต่างของรายได้และค่าใช้จ่ายของแรงงานทั้งสองกลุ่ม โดยอาศัยข้อมูลการสำรวจภาวะเศรษฐกิจสังคมของครัวเรือน โดยใช้ตัวอย่างซ้ำ (Household Socio-Economic Panel Survey; SES Panel) ซึ่งผลการวิจัยพบว่า แรงงานในอำเภอที่มีมหาวิทยาลัยตั้งอยู่จะมีรายได้ที่สูงกว่า ในขณะเดียวกันก็มีการใช้จ่ายในหมวดค่าของใช้และค่าบริการส่วนบุคคลและหมวดค่าใช้จ่ายให้บุคคลอื่นนอกครัวเรือนที่สูงกว่า ในทางกลับกัน แรงงานในอำเภอที่มีมหาวิทยาลัยจะเสียต้นทุนด้านที่อยู่อาศัยและด้านการเดินทางน้อยกว่าแรงงานในอำเภอที่ไม่มีมหาวิทยาลัย นอกจากนี้ แรงงานในอำเภอที่มีมหาวิทยาลัยยังมีแนวโน้มที่จะมีระดับการศึกษาที่สูงกว่าอีกด้วย นอกจากนี้ งานวิจัยชิ้นนี้ยังได้ทำการรวบรวมความคิดเห็นของแรงงานที่มีต่อมหาวิทยาลัยไทย เพื่อวิเคราะห์บทบาทของมหาวิทยาลัยในฐานะที่เป็นแหล่งสร้างทุนมนุษย์และนวัตกรรมของเมือง โดยอาศัยข้อมูลจากแบบสอบถามจากทั้งช่องทางออนไลน์ที่เผยแพร่บนสื่อสังคมออนไลน์และช่องทางออฟไลน์ที่ได้จากการรวบรวมความคิดเห็นของแรงงานที่อาศัยอยู่โดยรอบ 3 มหาวิทยาลัย ได้แก่ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และมหาวิทยาลัยขอนแก่น ซึ่งผลการสอบถามพบว่า แรงงานที่อยู่ใกล้มหาวิทยาลัยยังคงมีส่วนร่วมและเห็นความสำคัญของมหาวิทยาลัยในฐานะที่เป็นแหล่งสร้างทุนมนุษย์และนวัตกรรมไม่ต่างจากนิสิตนักศึกษา สังเกตได้จากคะแนนที่แรงงานกลุ่มดังกล่าวประเมินให้สูงกว่าแรงงานที่อยู่ไกลจากมหาวิทยาลัยในทุกประเด็นและให้คะแนนใกล้เคียงกลุ่มนิสิตนักศึกษาในเกือบทุกประเด็น ด้วยเหตุนี้ จึงสรุปได้ว่า มหาวิทยาลัยมีส่วนทำให้แรงงานได้รับค่าจ้างสูงขึ้นและมีการศีกษาที่ดีขึ้น อันเป็นแรงขับเคลื่อนสำคัญที่ทำให้เมืองเกิดการพัฒนาทั้งทางเศรษฐกิจและทางนวัตกรรมได้