การศึกษาวิเคราะห์พระราชพรหมยาน (หลวงพ่อฤๅษีลิงดำ) ในฐานะบุคคลศักดิ์สิทธิ์ทางพุทธศาสนาไทย

งานศึกษาฉบับนี้มุ่งเน้นการศึกษาถึงลักษณะของความเป็นบุคคลศักดิ์สิทธิ์ทางพุทธศาสนาในสังคมไทยที่มีความเปลี่ยนแปลงไปในช่วงหลังการสิ้นสุดของสงครามโลกครั้งที่ 2 และในช่วงสงครามเย็น ผ่านการศึกษาวิเคราะห์บทบาทของพระราชพรหมยาน (วีระ ถาวโร ; หลวงพ่อฤๅษีลิงดำ)บุคคลศักดิ์สิทธิ์ทางพุทธศาสนาไทยในความหมายของงานศึกษาชิ้นนี้หมายถึงพระเกจิอาจารย์หรือพระสงฆ์ในทางพุทธศาสนาผู้มีความสามารถพิเศษเหนือธรรมชาติหรือในทางพุทธศาสนาเรียกสิ่งนี้ว่า “อภิญญาญาณ” การเกิดขึ้นของสงครามโลกครั้งที่ 2 กระทั่งการเกิดขึ้นของสงครามเย็นภายหลัง จากที่สงครามโลกครั้งที่ 2 สิ้นสุดลงส่งผลให้ประชาชนชาวไทยเกิดความวิตกกังวลอันส่งผลให้เกิดการแสวงหาที่พึ่งพิงทางจิตวิญญาณ จากสถานการณ์ดังกล่าวประกอบกับการเจริญก้าวหน้าทางเทคโนโลยีการสื่อสารและรัฐบาลรวมถึงสถาบันพระมหากษัตริย์พยายามสนับสนุนให้สถาบันศาสนาเข้ามามีส่วนร่วมในด้านการปลุกใจให้ประชาชนต่อสู้กับภัยคุกคามจากลัทธิคอมมิวนิสต์ ในช่วงเวลาดังกล่าวนี้ เริ่มปรากฏพระสงฆ์ที่มีลักษณะความเป็นบุคคลศักดิ์สิทธิ์ในรูปแบบใหม่อย่างพระราชพรหมยาน ซึ่งผสมผสานความเป็นบุคคลศักดิ์สิทธิ์อันเกิดจากบุญญาธิการ กับความเป็นบุคคลศักดิ์สิทธิ์อันเกิดจากการให้ความช่วยเหลือผู้คนเป็นจำนวนมาก (ทั้งในรูปแบบของการจัดสร้างพระเครื่องและวัตถุมงคลร่วมกับหน่วยงานของรัฐเพื่อแจกจ่ายแก่เจ้าหน้าที่ทหาร ตำรวจตระเวนชายแดนและอาสาสมัครรักษาดินแดนที่อยู่ในพื้นที่สู้รบกับผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์และการสงเคราะห์ผู้คนและเจ้าหน้าที่ของรัฐในรูปแบบของการสังคมสงเคราะห์) เข้าด้วยกัน โดยมีเป้าหมายสำคัญในการใช้บุญญาธิการ และการช่วยหลือผู้คนมาสนับสนุนนโยบายการต่อต้านภัยคุกคามต่อความมั่นคงของรัฐส่งผลให้พระเกจิอาจารย์ จากในพื้นที่ต่าง ๆ ได้รับความสนใจเป็นอย่างสูง งานศึกษาชิ้นนี้มุ่งเน้นการศึกษาถึงลักษณะของความเป็น “พระเกจิอาจารย์ ในยุคสมัยใหม่” ในฐานะความเป็นบุคคลศักดิ์สิทธิ์ทางพุทธศาสนาในรูปแบบใหม่ที่ก่อตัวขึ้นในช่วงหลังพุทธทศวรรษ 2500 ผ่านพระราชพรหมยานเป็นกรณีศึกษาว่าความเปลี่ยนแปลงดังกล่าวส่งผลต่อลักษณะและอิทธิพลทางความคิดของพระเกจิอาจารย์ในสังคมไทยอย่างไร