การแปลคำเรียกขานและการเล่นคำพ้องของนักแปลแฟนซับและการทดสอบการรับรู้ของผู้ชม: กรณีศึกษาละครบุพเพสันนิวาส

วิทยานิพนธ์เล่มนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลวิธีแปลคำเรียกขานและการเล่นคำพ้องในละครบุพเพสันนิวาสโดยนักแปลแฟนซับ โดยใช้กรอบแนวคิดของ Gottlieb (1992) และ Delabastita (1993) และเพื่อทดสอบการรับรู้และสอบถามความคิดเห็นของผู้ชมที่มีต่อกลวิธีแปลคำเรียกขานและการเล่นคำพ้องโดยนักแปลแฟนซับ โดยใช้แบบสอบถามและบทสัมภาษณ์ซึ่งอิงกับทฤษฎีการรับรู้ของผู้ชมของ Gambier (2018) กับแนวคิดการสื่อสารในรูปแบบภาพเคลื่อนไหวของ Burn (2013) ผลการวิจัยพบว่า ในส่วนกลวิธีแปล นักแปลแฟนซับแปลคำเรียกขานด้วยกลวิธีการถอดเสียงมากเป็นอันดับหนึ่ง รองลงมา คือการถ่ายทอดความหมาย การละ และการตัดจำนวนตัวอักษร และแปลการเล่นคำพ้องด้วยกลวิธีแปลการเล่นคำพ้องเป็นข้อความทั่วไปและเทคนิคการแก้ไขต้นฉบับ ผลการทดสอบการรับรู้ของผู้ชมต่างชาติจำนวน 10 คน แสดงให้เห็นว่าผู้ชมทำคะแนนในส่วนคำเรียกขานได้ดีกว่าส่วนการเล่นคำพ้อง เกือบทุกคนชอบกลวิธีแปลคำเรียกขานด้วยการถอดเสียงและพอใจกับการแปลการเล่นคำพ้องด้วยการอธิบายความหมายของคู่คำพ้องและสถานการณ์อย่างละเอียด นอกจากนี้ พบว่าผู้ชมพึ่งพารูปแบบที่เกี่ยวกับการแสดงผ่านศิลปะการแสดงสีหน้าท่าทางและน้ำเสียงของตัวละครมากที่สุด และระหว่างการชมฉากการเล่นคำพ้อง แม้ผู้ชมจะอ่านแฟนซับไม่ทันแต่สามารถรับรู้ความตลกผ่านการแสดงและซาวด์เอฟเฟกต์ได้ ทั้งนี้ ผู้วิจัยมีข้อเสนอแนะสำหรับกลวิธีแปลคำเรียกขานและการเล่นคำพ้อง กรณีแปลคำเรียกขานด้วยการถอดเสียงอาจตัดคำเรียกขานไปและแปลเพียงชื่อของตัวละคร เนื่องจากผู้ชมต่างชาติอาจสับสนและไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริงของคำเรียกขานต้นฉบับจากการสังเกตเพียงบริบทแวดล้อมในฉาก และในการแปลการเล่นคำพ้องควรแปลด้วยประโยคที่กระชับได้ใจความ เพราะผู้ชมอาจอ่านไม่ทันหากแฟนซับยาวเกินไป