การศึกษากระบวนการของนักสังคมสงเคราะห์ทางการแพทย์ในการค้นหาตัวตนของผู้ป่วยเร่ร่อนที่ไม่สามารถระบุตัวตนได้

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความรู้ ทักษะและทัศนคติ กระบวนการค้นหาตัวตนของนักสังคมสงเคราะห์ทางการแพทย์กับผู้ป่วยเร่ร่อนที่ไม่สามารถระบุตัวตนได้ และแนวทางการค้นหาตัวตนของผู้ป่วยเร่ร่อนที่ไม่สามารถระบุตัวตนได้ โดยดำเนินการวิจัยด้วยวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างในการสัมภาษณ์นักสังคมสงเคราะห์นักสังคมสงเคราะห์ทางการแพทย์ที่ปฏิบัติงานในโรงพยาบาลและปฏิบัติเกี่ยวข้องหรือมีประสบการณ์กับกลุ่มผู้ป่วยเร่ร่อนที่ไม่สมารถระบุตัวตนในโรงพยาบาล 8 แห่ง จำนวน 11 รายผลการศึกษาพบว่า ในการปฏิบัติงานของนักสังคมสงเคราะห์กับผู้ป่วยเร่ร่อนที่ไม่สามารถระบุตัวตนได้ ต้องมีองค์ประกอบในการปฏิบัติงาน ที่ประกอบไปด้วย ความรู้ ทักษะ ทัศนคติในการปฏิบัติงานในแง่ของการทำความเข้าใจบริบทของผู้ป่วย และมุมมองต่อผู้ป่วย นอกจากนี้ กระบวนการปฏิบัติงานของนักสังคมสงเคราะห์กับผู้ป่วยเร่ร่อนที่สามารถระบุตัวตนได้จำแนกออกเป็น 3 ระยะคือ ระยะที่ผู้ป่วยอยู่ระหว่างการรักษา ระยะเตรียมจำหน่าย และระยะติดตามและประเมินผล โดยในแต่ระยะจะจำแนกกระบวนการปฏิบัติงานเอาไว้ และแนวทางการปฏิบัติงานสำหรับการค้นหาสถานะและตัวตนของผู้ป่วยเร่ร่อนที่ไม่สามารถระบุตัวตนได้ ได้จำแนกออกเป็น 3 แนวทาง ได้แก่ แนวทางการปฏิบัติงานของนักสังคมสงเคราะห์ในขั้นตอนแรกรับ แนวทางการปฏิบัติงานของนักสังคมสงเคราะห์ในการแสวงหาข้อข้อเท็จจริง และแนวทางการปฏิบัติงานของนักสังคมสงเคราะห์ในการติดตามสถานะและตัวตนข้อเสนอแนะในการศึกษา พบว่า ในการปฏิบัติงานควรมีการจัดทำคู่มือการปฏิบัติสำหรับผู้ป่วยเร่ร่อนที่ไม่สามารถระบุตัวตนได้ และส่งเสริมการทำงานสหวิชาชีพในการปฏิบัติงานเพื่อร่วมกันหาแนวทางและกำหนดแนวทางปฏิบัติร่วมกัน รวมทั้งส่งเสริมให้การปฏิบัติงานของนักสังคมสงเคราะห์ในการทำงานเชิงรุกหรือการทำงานเชิงพื้นที่มากยิ่งขึ้นในการลงไปติดตามและแสวงหาข้อมูลที่จำเป็น ส่วนด้านนโยบาย ควรสนับสนุนอัตรากำลังของนักสังคมสงเคราะห์ที่ปฏิบัติงานในโรงพยาบาลให้สอดคล้องกับจำนวนเตียงผู้ป่วย ทั้งนี้เพื่อให้การดูแลผู้ป่วยที่ปัญหาทางด้านสังคม ได้รับการแก้ไขอย่างมีประสิทธิภาพ