O'ZBEK TILSHUNOSLIGIDA SO'Z BIRIKUVCHANLIGINING NAZARIY ASOSLARI

Mazkur maqolada o‘zbek tilshunosligida so‘z birikuvchanligining nazariy asoslari, uning leksik-semantik, grammatik va sintaktik xususiyatlari hamda til tizimidagi o‘rni tahlil qilinadi. So‘z birikuvchanligi til birliklarining o‘zaro bog‘lanish imkoniyatlarini belgilovchi muhim hodisa sifatida yoritilib, valentlik, sintagmatik munosabat va kollokatsiya tushunchalari bilan aloqasi izohlanadi. Shuningdek, so‘zlarning birikish imkoniyatlariga ta’sir ko‘rsatuvchi semantik muvofiqlik, grammatik shakllanish, kontekst va nutqiy me’yor omillari o‘zbek tili misollari asosida ko‘rib chiqiladi. Erkin so‘z birikmalari, turg‘un birikmalar va xususiy birikuvchanlikka ega birliklarning o‘zaro munosabati tavsiflanadi. Tadqiqot natijalari so‘z birikuvchanligini o‘zbek tilining leksik va grammatik tizimini o‘rganish, izohli va birikuvchanlik lug‘atlarini yaratish, tarjima amaliyotini takomillashtirish hamda korpus lingvistikasini rivojlantirish uchun muhim nazariy asos bo‘lib xizmat qilishi mumkin.