Planciuslaan, gemeente Eindhoven

<p>De aanleiding voor het archeologisch onderzoek is de voorgenomen ontwikkeling van het plangebied aan de Planciuslaan te Eindhoven. Deze bestaat uit de sloop van 34 woningen en de nieuwbouw van 64 woningen. De 34 oude woningen binnen het plangebied werden in november 2023 reeds gesloopt, tot en met de funderingen. De funderingen van de oude woningen bevonden zich op circa 80 cm min maaiveld. De nieuwe woningen zullen op ongeveer dezelfde locatie komen
als de oude woningen en zullen volgens de bouwplannen op eenzelfde diepte gefundeerd worden. Er worden geen kelders voorzien. Ook de wegenstructuur blijft grotendeels hetzelfde.
</p><p>
In het onderzoeksgebied werden negen proefsleuven en een uitbreiding (werkput 10) gegraven. Het onderzoek leverde geen sporen op die te relateren zijn aan WOII. De luchtfoto waarop de interpretaties van IDDS gebaseerd zijn, laten ter plaatse van de Planciuslaan een wijk in aanbouw zien. Vermoed wordt dat men de funderingssleuven van deze nog te bouwen woningen heeft aanzien als loopgraven. Geadviseerd wordt om bij toekomstig archeologisch onderzoek deze
bevindingen in het achterhoofd te houden. In werkput 4 en de ernaast gelegen uitbreiding (werkput 10) konden enkele paalsporen uit de late prehistorie geregistreerd worden. Er is geen samenhang tussen de verschillende sporen herkend, de paalsporen worden geïnterpreteerd als een sporencluster uit de late prehistorie. Het aardewerk uit één paalspoor zou op een datering in de Bronstijd kunnen wijzen, echter werd in het plaggendek ook een aardewerkfragment aangetroffen waarvoor een datering in de IJzertijd geldt. Vanwege het lage aantal sporen en vondsten houdt de projectleider van het onderzoek een meer globale datering aan, in de late prehistorie. Het vondstmateriaal is hoofdzakelijk afkomstig uit akkerlagen, met name uit het plaggendek (S 2000) en een oudere akkerlaag (S 4000). Op basis van het aangetroffen vondstmateriaal wordt voor de oudere akkerlaag een datering in de 13e tot 15e eeuw aangehouden. Het plaggendek wordt in de periode einde Late Middeleeuwen tot Nieuwe tijd gedateerd.
</p><p>

De vindplaats is ruimtelijk slecht bewaard gebleven en kan dus worden beschouwd als zijnde van lage kwaliteit. Het deel met sporen is van onvoldoende omvang om van een representatief deel van een nederzetting te spreken. De gaafheid van de grondsporen is matig te noemen. Er kan niet echt gesteld worden dat de bewoningssporen te lijden hebben gehad van de vele verstoringen. Door het
dikke akkerdek zijn zij namelijk gevrijwaard gebleven. Wel wordt vermoed dat door aftopping een aanzienlijk deel van de oorspronkelijke top van het dekzand is verdwenen, waardoor de gaafheid als matig wordt aanzien. Laatprehistorische vondsten zijn nauwelijks aanwezig. Mogelijk zijn deze elders in het plangebied nog wel in verstoorde context aanwezig. Uitspraken over de conservering ervan kunnen niet gedaan worden. De gaafheid/conservering van sporen en vondsten wordt laag
gewaardeerd. De waardering van beide fysieke kwaliteitscriteria is in totaal 3 punten. Dit is een score die laag (< 5 punten) is en die haar het predikaat ‘niet behoudenswaardig’ oplevert (tabel 4). Ook op inhoudelijke kwaliteit, uitgedrukt in waarden voor zeldzaamheid, informatie en ensemble, wordt de vindplaats beoordeeld met hetzelfde puntensysteem. De zeldzaamheid, informatiewaarde
en ensemblewaarde scoren alledrie laag (1 punt). De totale score voor de inhoudelijke kwaliteit is 3 en de waardering van de vindplaats op basis van deze criteria is dan ook laag.
</p><p>

De waardestelling van de vindplaats heeft als resultaat dat de vindplaats als “niet
behoudenswaardig” wordt beschouwd. De vindplaats is enerzijds van onvoldoende omvang, anderzijds wordt het onderzoeksgebied als teveel verstoord door (recente) verstoringen beschouwd. Het selectieadvies is daarom om het plangebied vrij te geven voor de geplande ontwikkelingen.</p>