Saval-Terrein. Definitief Archeologisch Onderzoek

Hoewel de bodemgesteldheid van het Saval-terrein laat zien dat het gebied in het verleden relatief nat en laaggelegen is geweest, heeft dit de mensen niet weerhouden zich daar te vestigen. De oudste bewoningsporen stammen uit de Vroege IJzertijd. In de Midden en Late IJzertijd lijkt er sprake van tenminste twee gelijktijdige boerderijen met bijgebouwen. Na de Late IJzertijd wordt het terrein verlaten. Hoewel de HSL-opgraving bij Westrik bewoning uit zowel de Romeinse Tijd als de Vroege Middeleeuwen heeft aangetoond, ontbreekt deze op het Saval-terrein compleet. Er is zelfs geen vondstmateriaal uit deze periodes aanwezig, zodat zelfs een gebruik als akkerland onwaarschijnlijk is, hoewel een functie als gras/hooiland niet uit te sluiten is. In de Volle Middeleeuwen wordt het terrein opnieuw bewoond. In deze periode lijkt er sprake van twee elkaar opvolgende erven. Er komen bijgebouwen voor in de vorm van spiekers en hooimijten. De noordelijke boerderij verdwijnt nog in de Volle Middeleeuwen, de zuidelijke wordt voortgezet tot in de Late Middeleeuwen of Nieuwe Tijd. Na het verdwijnen van de boerderij wordt het terrein in gebruik genomen als weiland, gezien de diepe sloten en de sporen van afrasteringen. De in 1986 gebouwde Saval-fabriek heeft het bodemarchief maar gedeeltelijk aangetast. Dit is vooral een gevolg van de manier van funderen, met betonnen balken die op heipalen rusten. Het verdient zeker aanbeveling om ook op plaatsen waar fabrieken en andere vrij forse gebouwen hebben gestaan archeologisch onderzoek te verrichten. De verstoring van het bodemarchief is op deze plaatsen niet altijd zo ingrijpend als gedacht.