Lith, De Meander Lith, De Meander

<p>In opdracht van de gemeente Oss heeft BAAC een proefsleuvenonderzoek uitgevoerd in plangebied De Meander te Lith, gemeente Oss. De aanleiding voor het onderzoek is de voorgenomen uitbreiding van de naastgelegen supermarkt en de bouw van woningen in het plangebied waarbij een gerede kans bestaat dat archeologische waarden vernietigd zullen worden. Het plangebied valt volgens het gemeentelijk archeologiebeleid van de gemeente Oss in een zone met een hoge archeologische verwachting in verband met de ligging van het terrein in de historische dorpskern. Op basis van de resultaten van het bureauonderzoek geldt voor het plangebied een hoge verwachting op het voorkomen van archeologische nederzettingsresten vanaf de bronstijd tot en met de nieuwe tijd. Ook kunnen sporen van infrastructuur worden verwacht. Met name in het oostelijke deel van het plangebied worden resten van bebouwing uit het begin van de 19e eeuw en mogelijk daarvoor verwacht. Gedurende het onderzoek zijn binnen het plangebied tien sleuven aangelegd. Uitgaande van een onderzoeksgebied van totaal 4.100 m2 is hiermee circa 11% onderzocht.<br>De bodem van het plangebied bestaat uit oeverafzettingen van de Maas, waarin een aantal vegetatiehorizonten zichtbaar waren die op stagnaties in de sedimentatie wijzen waardoor gedurende een periode zich vegetatie kon ontwikkelen. De lichte kleur en vage begrenzingen van deze humeuzere lagen duidt er op dat deze perioden slechts van korte duur waren. Het lijkt niet waarschijnlijk dat gedurende deze perioden het plangebied geschikt was voor bewoning, er zijn in deze vegetatiehorizonten in ieder geval geen archeologische indicatoren aangetroffen. De top van de afzettingen bestond uit humeuzere klei die, gezien het aardewerk dat in de laag werd aangetroffen, vermoedelijk een akkerlaag vormde. Het aardewerk dateert deze laag in de late middeleeuwen, met name de 13e en het begin van de 14e eeuw. De laag werd afgedekt door een ophogingspakket waarin twee fasen onderscheiden konden worden, gescheiden door een schone, mogelijk natuurlijk afgezette, laag lichtbruine klei. De onderste laag van dit ophogingspakket moet mogelijk tussen 1650 en 1850 gedateerd worden, de datering van de bovenste laag is onduidelijk maar moet in ieder geval ná 1650 gedateerd worden. Binnen de sporen aangetroffen in het plangebied kunnen op grond van hun datering twee vindplaatsen onderscheiden worden. De sporen behorend tot de jongste vindplaats concentreren zich in sleuf 1, in de noordoosthoek van het plangebied, grenzend aan de Meester van Coothstraat. Een groot deel van deze sleuf wordt in beslag genomen door een grote recente verstoring. Rondom deze verstoring lagen een verspitte zone met daarin een klein muurfragment, negen paalkuilen en een kuil. Een datering van het geheel aan sporen in de tweede helft van de 19e eeuw of later lijkt het meest waarschijnlijk. Op historische kaarten is in dit deel van het plangebied bebouwing te zien vanaf het eind van de 19e eeuw tot circa 1965. Het lijkt meer dan waarschijnlijk dat de sporen, en de recente verstoring, samenhangen met deze bebouwing.<br>De tweede vindplaats bestaat uit een zevental, verspreid over het plangebied aangetroffen, (paal)kuilen. De dateringen van de verschillende kuilen omvatten de 13e eeuw (S8003; datering tussen 1225 en 1250), de 14e/15e eeuw (S9002; 1350-1450), de 16e/17e eeuw (S8004; 1550-1650) en de 17e/18e eeuw (S8002; 1650-1750). Uit de dateringen van de sporen blijkt dat het plangebied vanaf de 13e tot in de 19e eeuw in gebruik was, zij het op een extensieve wijze. De sporen uit de nieuwe tijd zouden gerelateerd kunnen zijn aan het erf dat aan de noordzijde van het plangebied heeft gelegen, getuige de eerste kadastrale kaart uit het begin van de 19e eeuw. Dit erf zou zelfs nog haar oorsprong kunnen hebben gehad in de late middeleeuwen, maar dit is minder waarschijnlijk aangezien het terrein na de late middeleeuwen is opgehoogd. Onder andere op grond van de geringe ouderdom van vindplaats 1 en de lage spoordichtheid van vindplaats 2, en de daaruit voortvloeiende lage inhoudelijke kwaliteit van beide vindplaatsen acht BAAC beide vindplaatsen niet behoudenswaardig.</p>