Plangebied A27, locatie 10 ‘Werfkampenseweg’ te Raamsdonksveer, gemeente Geertruidenberg. Een archeologische opgraving. Plangebied A27, locatie 10 ?Werfkampenseweg? te Raamsdonksveer, gemeente Geertruidenberg. Een archeologische opgraving.

<p>Inleiding In opdracht van Alséén heeft RAAP in de periode tussen 24 juli en 13 augustus 2024 archeologische opgraving uitgevoerd in het plangebied A27, locatie 10 ‘Werfkampenseweg’, in de gemeente Geertruidenberg (figuur 1). Dit onderzoek maakte deel uit van het project ‘Verbreding A27 tussen Knooppunt Hooipolder en Knooppunt Houten’.<br>Het voornaamste doel van het onderzoek was het veiligstellen van de wetenschappelijke informatie (behoud ex situ).<br>Landschap Uit het onderzoek is gebleken dat de bodem in het plangebied bestaat uit dekzand, waar in de top een grotendeels intacte podzolbodem is gevormd. Het dekzand is afgedekt met veen en overstromingsafzettingen van de Sint Elisatbethsvloeden uit de vroege 15e eeuw. Binnen deze bodemopbouw is sprake van één archeologisch niveau: de top van het dekzand.<br>Archeologie De aangetroffen archeologische resten bestaan uit vijf paalkuilen en één haardkuil. De datering van de paalkuilen kon niet nader worden bepaald, maar moet op basis van de vage spoorcontouren waarschijnlijk in de (late)prehistorie worden geplaatst. De haardkuil dateert uit het einde van het vroeg-mesolithicum. Houtskoolonderzoek heeft uitgewezen dat de vulling van het spoor vrijwel uitsluitend bestaat uit verkoolde kleine takjes van sterk gedegradeerd dennenhout. Andere archeologische vondsten, zoals bewerkte stukken vuursteen, ontbreken volledig. Het uniforme karakter van de houtskoolassemblage is een sterke indicator voor de antropogene aard van het spoor.<br>Een vergelijking met de nabijgelegen vindplaats Windenergie A16 B-2 (Kubistal, 2023), tot nog toe de enige andere onderzochte mesolithische vindplaats in het westen van Noord-Brabant, staat een vergelijking toe van haardkuilen uit het mesolithicum en neolithicum uit deze regio. De haardkuilen op beide vindplaatsen vertonen een vrijwel gelijke houtskoolsamenstelling, met als uitzondering de gebruikte houtsoort. Voor de mesolithische haardkuilen is vrijwel uitsluitend dennenhout gebruikt, terwijl dit voor de neolithische haardkuilen eik is. De implicaties hiervan voor de interpretatie van de haardkuilen is niet duidelijk, maar het houtskoolonderzoek biedt aanknopingspunten voor toekomstig onderzoek naar haardkuilen.<br>Het aantal mesolithische vindplaatsen, en daarmee ook haardkuilen, uit het westen van Noord-Brabant is nog altijd laag. Desalniettemin laat het onderzoek zien dat er in dit gebied wel degelijk rekening moet worden gehouden met mesolithische vindplaatsen met haardkuilen en dat deze niet enkel voorkomen ten noorden van de grote rivieren, waar deze sporen veel talrijker zijn.</p>