วาทะในการอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐบาล ของนายชวน หลีกภัย กรณีส.ป.ก.4-01

วิเคราะห์วาทะในการอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐบาลของนายชวน หลีกภัย กรณี ส.ป.ก. 4-01 จากเอกสารรายงานการประชุมสามัญประจำปีของวันที่ 17-19 พฤษภาคม 2538 และจากหนังสือพิมพ์ โดยตั้งปัญหานำวิจัยไว้ 2 หัวข้อ คือ 1. บริบทของวาทะ (Rhetoric Situation) ในการอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐบาลของ นายชวน หลีกภัย กรณี ส.ป.ก. 4-01 เป็นอย่างไร 2. โครงสร้างการแสดงเหตุผลของวาทะในการอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐบาล ของนายชวน หลีกภัย กรณี ส.ป.ก. 4-01 มีลักษณะอย่างไร ผลการวิจัยเป็นดังนี้ 1. Exigence ในการขอเปิดการอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐบาล กรณี ส.ป.ก. 4-01 นั้น เกิดขึ้น เนื่องจากการนำเสนอข่าวของหนังสือพิมพ์ที่เกี่ยวกับการมอบเอกสารสิทธิ ส.ป.ก. 4-01 ให้กับผู้ที่ร่ำรวย ข่าวนี้ได้สร้างกระแสให้กลุ่มประชาชน สมัชชาต่าง ๆ ชุมนุมประท้วงเพื่อเรียกร้องสิทธิอันชอบธรรม ซึ่งสิ่งเหล่านี้นำไปสู่การยื่นญัตติให้เปิดการอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐบาลของฝ่ายค้าน เพื่อตรวจสอบการทำงานของรัฐบาล และให้รัฐบาลได้ชี้แจงสิ่งที่เกิดขึ้น 2. Audience แบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของฝ่ายรัฐบาล ฝ่ายค้าน และประชาชนทุกสาขาอาชีพ 3. Constraints แต่ว่าก่อนที่มีการอภิปราย ฝ่ายรัฐบาลมีข้อจำกัด คือ ประชาชนเริ่มขาดความเชื่อถือและมีความขัดแย้งกันเองในรัฐบาล 4. Speaker คือ ฝ่ายค้าน และฝ่ายรัฐบาล โดยทำหน้าที่เสนอข้อมูล และเหตุผลในการสนับสนุนการอภิปรายของตนเอง 5. Speech วิเคราะห์วาทะโดยใช้โครงสร้างการแสดงเหตุผลของ สตีเฟน ทุลมิน จากการวิจัย การแสดงเหตุผลของฝ่ายค้าน ข้อสนับสนุนเป็นการยกขึ้นมาอย่างลอย ๆ เช่น ผิดกฎหมายปฏิรูปที่ดิน แต่มิได้อธิบายว่าเป็นกฎหมายที่ดิน มาตราใด มีใจความสำคัญใดที่จะพอนำมาอ้างอิงได้ เช่นเดียวกับฝ่ายรัฐบาล กรณีของการอ้างว่าคนภูเก็ตจน แต่ไม่มีอะไรมายืนยันว่า คนภูเก็ตยากจนจริง ๆ และหลักฐานที่ใช้ในการอภิปรายในครั้งนี้ส่วนใหญ่จะเป็น ข้อกฎหมายที่นำมาหักล้างกัน ในอภิปรายเพื่อให้เห็นถึงความน่าเชื่อถือว่าได้ปฏิบัตินโยบายตามหลักกฎหมายรัฐธรรมนูญไทยอย่างถูกต้อง