ประสิทธิภาพการดำเนินงานด้านการป้องกันและแก้ไขปัญหาการค้าประเวณีของกรมกิจการสตรีและสถาบันครอบครัว

การศึกษาเรื่อง “ประสิทธิภาพการดำเนินงานด้านการป้องกันและแก้ไขปัญหาการค้าประเวณี ของกรมกิจการสตรีและสถาบันครอบครัว” มีวัตถุประสงค์เพื่อต้องการศึกษาและวิเคราะห์การดำเนินงานด้านการป้องกันและแก้ไขปัญหาการค้าประเวณี และวิเคราะห์ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ซึ่งส่งผลต่อการดำเนินงาน ตลอดจนศึกษาปัญหา อุปสรรค เพื่อเสนอแนะแนวทางการเพิ่มประสิทธิภาพในการดำเนินงาน โดยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) ด้วยวิธีการสัมภาษณ์แบบเชิงลึก (In-depth Interview) เป็นการสัมภาษณ์ แบบรายบุคคล (Individual Interview) กับกลุ่มตัวอย่างโดยคัดเลือกแบบเฉพาะเจาะจงโดยยึดคุณสมบัติที่เป็นบุคคล ที่มีส่วนเกี่ยวข้อง มีความเข้าใจ มีประสบการณ์ในการปฏิบัติงาน และใช้การศึกษาค้นคว้าเอกสาร (Documentary Research) ประกอบกับการสัมภาษณ์แบบสนทนารายบุคคลที่เฉพาะประเด็น (Focus Individual Interviews) จำนวน 5 ท่าน ประกอบด้วย ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านสตรี ผู้อำนวยการสำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองและพัฒนาอาชีพ ผู้อำนวยการกลุ่มคุ้มครองและพิทักษ์สิทธิ ผู้อำนวยการกลุ่มส่งเสริมและพัฒนา และนักพัฒนาสังคมชำนาญการ จากการศึกษาการดำเนินงานด้านการป้องกันและแก้ไขปัญหาการค้าประเวณี ภายใต้บริบทการพัฒนา และขับเคลื่อนมาตรการกลไกในการป้องกันและแก้ไขปัญหาการค้าประเวณี ผลการศึกษาพบว่า ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินงานด้านการป้องกันและแก้ไขปัญหาการค้าประเวณี ประกอบด้วย 3 ปัจจัย ได้แก่ ปัจจัยแรก ด้านนโยบาย/กฎหมาย ผลการศึกษาพบว่า พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้าประเวณี พ.ศ. 2539 มีปัญหาในการบังคับใช้ เนื่องจากบทบัญญัติความผิดและบทกำหนดโทษผู้ที่เข้าข่ายความผิดที่เกี่ยวกับการ ค้าประเวณีมีการกำหนดโทษ ในสถานเบา และในส่วนการปราบปรามของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เมื่อพบเห็นการค้าประเวณีซึ่งหน้าจะจับกุม ปรับ และปล่อยตัวไปเพื่อลดขั้นตอนและความยุ่งยากในการทำงาน ผู้ค้าประเวณีจึงไม่เกรงกลัวต่อกฎหมาย และกระทำความผิดซ้ำ อีกทั้ง นโยบายป้องกันและแก้ไขปัญหาการค้าประเวณีมีความยุ่งยากซับซ้อนในการปฏิบัติ เนื่องจากไม่มีแผนการป้องกันและปราบปรามที่ชัดเจน และกฎหมายยังไม่ครอบคลุมอีกหลายกรณีโดยเฉพาะการติดต่อหาลูกค้า โดยใช้ช่องทางออนไลน์ และนโยบายยังไม่มีความชัดเจนในแง่ของไม่มีวิธีการและแนวทางการดำเนินงานให้แก่ หน่วยขับเคลื่อนระดับจังหวัด ทำให้มีความยากในการนำนโยบายไปปฏิบัติ ปัจจัยถัดมา ด้านโครงสร้างของหน่วยปฏิบัติ ผลการศึกษาพบว่า มีการกำหนดบทบาทและหน้าที่เป็นไปตามเจตนารมณ์ของกฎหมายที่ให้ทำหน้าที่ในการคุ้มครอง แก้ไข เยียวยาโดยการฝึกทักษะอาชีพ และมีการแต่งตั้งคณะกรรมการคุ้มครองและพัฒนาอาชีพ ซึ่งเป็นผู้แทนจากหน่วยงานต่าง ๆ ให้ร่วมขับเคลื่อนมาตรการป้องกันและแก้ไขปัญหาการค้าประเวณี (มาตรการ 4P) แต่ไม่ได้มีการผลักดันไปสู่การปฏิบัติจริง และในส่วนของการประสานงานและความร่วมมือระหว่างหน่วยงานมีปัญหา เนื่องจากไม่ได้มีการชี้แจงแนวทางการปฏิบัติที่ชัดเจนในการดำเนินงานร่วมกัน และปัจจัยสุดท้าย ด้านการจัดการและทรัพยากรที่ใช้ ผลการศึกษาพบว่า ไม่มีการจัดสรรปันส่วนบุคลากรที่เหมาะสม และไม่มีการเตรียมความพร้อมให้แก่บุคลากร เพื่อเป็นการเสริมสร้างทักษะ ความสามารถให้มีอย่างหลากหลายรอบด้าน และในส่วนของงบประมาณไม่เพียงพอต่อการสนับสนุนให้หน่วยงานเครือข่ายสามารถขับเคลื่อนงานในระดับภูมิภาค และในส่วนของทัศนคติผู้ปฏิบัติงานที่เล็งเห็นสาเหตุว่าการค้าประเวณีมาจากปัญหาครอบครัว ปัญหาเศรษฐกิจ ผู้ค้าประเวณีจึงตกเป็นเหยื่อจึงต้องปราบปรามให้หมดสิ้นไป จากผลการศึกษา มีข้อเสนอแนะ ดังนี้ 1. ข้อเสนอแนะเชิงนโยบาย ทำแผนการปฏิบัติการเพื่อได้มีการวางแนวทางการปฏิบัติงานโดยร่วมบูรณาการการทำงานร่วมกับหน่วยงานภาครัฐ ภาคประชาสังคมที่เกี่ยวข้องกับการป้องกันและแก้ไขปัญหาการค้าประเวณี โดยเริ่มจากการปรับปรุงแก้ไขพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้าประเวณี พ.ศ. 2539 เพื่อให้มีบทบัญญัติที่สอดคล้องกับสถานการณ์การค้าประเวณีในปัจจุบัน โดยเปิดโอกาสให้คนในสังคมและผู้มีส่วนได้ส่วนเสียได้ร่วมกันแสดงความคิดเห็นถึงประเด็นทิศทางของกฎหมายค้าประเวณี ซึ่งอาจมีการจัดเวทีสัมมนาหรือ การเปิดพื้นที่ในการแสดงความคิดเห็นของคนในสังคม 2. ข้อเสนอแนะเชิงปฏิบัติ กรมกิจการสตรีและสถาบันครอบครัว และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องรณรงค์ประชาสัมพันธ์ เพื่อสร้างการรับรู้แก่ผู้ที่มีความเสี่ยงในการเข้าสู่การค้าประเวณีเพื่อให้เห็นถึงคุณค่าและศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์ในตนเอง และสร้างเครือข่ายโดยเฉพาะกลุ่มผู้ค้า ประเวณี เพื่อประชาสัมพันธ์ให้ทราบถึงการมีหน่วยงานภาครัฐที่ทำหน้าที่ในการช่วยเหลือ คุ้มครอง และเยียวยาผู้ค้าประเวณีโดยตรง