ปัญหาการจัดการข้อมูลส่วนบุคคลที่มีความอ่อนไหวตามพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 ในธุรกิจประกันภัย

พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 มีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2565 เป็นกฎหมายที่มีประเด็นปัญหาในการปฏิบัติตามของภาคเอกชนอยู่มาก โดยเฉพาะในภาคธุรกิจที่มีข้อมูลส่วนบุคคลที่มีความอ่อนไหว เช่น ธุรกิจประกันภัย ธุรกิจโรงพยาบาลหรือสถานพยาบาล เป็นต้น ในธุรกิจประกันภัย คณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัยก็ได้ประกาศแนวปฏิบัติให้ผู้ประกอบธุรกิจประกันชีวิต ผู้ประกอบธุรกิจประกันวินาศภัย รวมถึงตัวแทนประกันภัย และนายหน้าประกันภัย ได้ปฏิบัติตาม อย่างไรก็ตาม แนวปฏิบัติของคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัยดังกล่าวมีประเด็นปัญหาในเรื่องปัญหาการตีความที่เป็นที่สงสัยว่าอาจไม่สอดคล้องกับพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 ซึ่งกำหนดให้ผู้ประกอบธุรกิจประกันภัย ตัวแทนประกันภัย และนายหน้าประกันภัยสามารถเก็บรวบรวม ใช้ เปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลที่มีความอ่อนไหวเพื่อวัตถุประสงค์ในการพิจารณารับประกันภัย พิจารณารับประกันภัยต่อ คานวณเบี้ยประกันภัย ปฏิเสธการรับประกันภัย หรือชดใช้ค่าสินไหมทดแทนโดยไม่ต้องขอความยินยอม เพราะถือว่าเป็นการเก็บรวบรวม ใช้ และเปิดเผยตามพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 มาตรา 26 (5) (จ) กล่าวคือ เพื่อการจำเป็นในการปฏิบัติตามกฎหมายเพื่อบรรลุวัตถุประสงค์อันเกี่ยวข้องกับประโยชน์สาธารณะที่สำคัญอันถือได้ว่ายังเป็นการตีความที่อาจไม่ชัดเจนเพียงพอ ถึงแม้ว่าหลักการดังกล่าวจะช่วยให้ผู้รับประกันภัย ผู้เอาประกันภัย และบุคคลที่เกี่ยวข้องในสัญญาประกันภัยมีความสะดวกในการเข้าทำสัญญา ควบคุมต้นทุนของการเกิดสัญญา และบรรลุวัตถุประสงค์ของสัญญาประกันภัยก็ตาม รายงานฉบับนี้ จึงขอนำเสนอแนวทางการแก้ไขกฎหมายเพื่อให้สอดคล้องกับพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562