Archeologisch onderzoek aan de Stikke Hezelstraat te Nijmegen, een opgraving, variant archeologische begeleiding. Archeologische Berichten Nijmegen - Briefrapport 310

<p>In opdracht van de gemeente Nijmegen heeft Bureau Archeologie en Bodemkwaliteit van de gemeente Nijmegen (BABN) in april 2018 een opgraving (Definitief Onderzoek; DO), variant archeologische begeleiding uitgevoerd in de Stikke Hezelstraat te Nijmegen (gemeente Nijmegen). In het plangebied werden boomplantgaten gerealiseerd voor vijf bomen. Bij de daarbij behorende graafwerkzaamheden is de bodem tot een diepte van ca. 1,20-1,80 m -mv ontgraven. Hierdoor gingen aanwezige archeologische resten verloren. </p><p>Samenvattend konden sporen worden verwacht vanaf het neolithicum tot aan de moderne tijd. Voor de prehistorie en Romeinse tijd gold vooral een verwachting op graven. Vanaf de Romeinse tijd is ook een weg aanwezig in het plangebied. Eventuele bewoningresten zouden vermoedelijk vanaf de vroege middeleeuwen tot aan heden dateren. Daarnaast konden sporen en puinpakketten uit de Tweede Wereldoorlog worden verwacht. In de zuidelijke werkputten, die in het door de ROB onderzochte trac? liggen, was het huidige onderzoek met name gericht op het doorzoeken van de teruggestorte grond op metaalvondsten. Op de niet onderzochte plaatsen konden in situ aanwezige archeologische resten worden verwacht. Doel van de opgraving, variant archeologische begeleiding is het documenteren, registreren en veiligstellen van de archeologische resten die zich in de ondergrond van het onderzoeksgebied bevinden, om daarmee informatie te behouden die van belang is voor kennisvorming over het verleden.</p><p>Tijdens het archeologisch onderzoek aan de Stikke Hezelstraat zijn hoofdzakelijk twee categorie?n archeologische resten aangetroffen: grondsporen in de vorm van een vermoede laat middeleeuwse wegverharding en muurresten uit de nieuwe tijd, elk met daarmee geassocieerde vondsten. De schuin aflopende, soms concave of holle insteek van de weg in het noord-zuid profiel doet niet direct denken aan een wegpakket maar is wel zeer goed verklaarbaar als we kijken naar de ligging en hellingsgraad van de weg. De ligging in een van de smeltwaterdalen tussen de Hundisburg en de Hessenberg zal er voor gezorgd hebben dat de locatie al van nature enigszins het karakter van een holle weg heeft gehad. Door betreding van de weg en de bebouwing aan een of beide zijden van de weg zal de erosie alleen nog maar zijn toegenomen, doordat het regenwater via de weg de helling af zal zijn gelopen. Totdat er bestrating werd aangebracht, zal de weg steeds weer door erosie zijn uitgehold en moest zij telkens weer worden opgevuld om enigszins bruikbaar te blijven. Op basis van de vondsten lijken de laatste fasen van de wegverharding hoofdzakelijk afkomstig uit het eind van de 13e en het begin van de 14e eeuw (ca. 1275-1350). De resten zijn aanwezig vanaf ca. 0,5 m -mv, tussen 25,34 m +NAP (werkput 3) en 22,73 m +NAP (werkput 2).</p><p>De aan weerszijde van de weg aangetroffen steenbouw dateert voornamelijk uit de 17e eeuw. In alle werkputten werden slechts de meest vooruit geschoven delen van de gebouwen aangetroffen. Aan de noordzijde was dat de voorzijde van een kelder met booggewelven. Aan de zuidzijde van de weg waren dat funderingsresten. Het is de vraag of deze funderingen, gezien hun lichte uitvoering, een volledige gevel en een of zelfs meer verdiepingen hebben gedragen. Mogelijk betreft het hier funderings- en muurresten van toegangen naar de achtergelegen kelders, trappen naar de beletage, pothuizen of van aan- of uitbouwen die zich vaak in de stoepzone van de achterliggende panden bevonden. De voorzijde van de funderingsresten in alle drie de werkputten lijken op een vrijwel rechte lijn te liggen en markeren mogelijk de oude erfgrens (rooilijn). De funderingsresten bevinden zich vrijwel direct onder de bestrating en onderliggende puinlaag (ca. 03,-0,5 m -mv).</p>