ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการดูแลแบบประคับประคองของพยาบาลในการดูแลผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว

การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนาหาความสัมพันธ์ (descriptive correlational research design) มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับพฤติกรรมการดูแลแบบประคับประคองของพยาบาลวิชาชีพในการดูแลผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว ความรู้ในการดูแลแบบประคับประคอ ทัศนคติในการดูแลแบบประคับประคอง การรับรู้อุปสรรคการดูแลแบบประคับประคองในผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว และทักษะการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลทางสุขภาพ และ 2) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่าง ความรู้ในการดูแลผู้ป่วยแบบประคับประคอง ทัศนคติในการดูแลผู้ป่วยแบบประคับประคอง การรับรู้อุปสรรคการดูแลแบบประคับประคองในผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว และทักษะการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลทางสุขภาพของพยาบาลวิชาชีพ กับพฤติกรรมการดูแลแบบประคับประคองของพยาบาลวิชาชีพในการดูแลผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว กลุ่มตัวอย่างเป็นพยาบาลวิชาชีพที่ปฏิบัติงานในหอผู้ป่วยอายุรกรรมสามัญ หอผู้ป่วยพิเศษ และหอผู้ป่วยวิกฤต ในโรงพยาบาลเขตสุขภาพที่ 4 จำนวน 365 ราย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล 2) แบบประเมินพฤติกรรมการดูแลแบบประคับประคองของพยาบาลวิชาชีพในการดูแลผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว 3) แบบประเมินความรู้ในการดูแลแบบประคับประคอง 4) แบบประเมินทัศนคติในการดูแลแบบประคับประคอง 5) แบบประเมินการรับรู้อุปสรรคในการดูแลผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลวแบบประคับประคอง และ 6) แบบประเมินการรับรู้ทักษะการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลทางสุขภาพ ผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหา (content validity) จากผู้เชี่ยวชาญ 5 ท่าน มีค่าเท่ากับ .91, .92, .92, 1.00 และ .88 ตามลำดับ และผ่านการตรวจสอบค่าความเชื่อมั่น (reliability) โดยแบบประเมินความรู้ในการดูแลแบบประคับประคองใช้โดยใช้สูตรของคูเดอร์- ริชาร์ดสัน (Kuder-Richardson [KR-20]) มีค่าเท่ากับ .81 นอกจากนั้น แบบประเมินพฤติกรรมการดูแลแบบประคับประคองของพยาบาลวิชาชีพในการดูแลผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว แบบประเมินทัศนคติในการดูแลแบบประคับประคอง แบบประเมินการรับรู้อุปสรรคการดูแลแบบประคับประคองในผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว และแบบประเมินการรับรู้ทักษะการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลทางสุขภาพ ใช้สูตรสัมประสิทธิ์แอลฟาครอนบาค มีค่าเท่ากับ .94, .84, .82 และ .97 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลพื้นฐานส่วนบุคคล พฤติกรรมการดูแลแบบประคับประคองของพยาบาลวิชาชีพในการดูแลผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว ความรู้ในการดูแลแบบประคับประคอง ทัศนคติในการดูแลแบบประคับประคอง การรับรู้อุปสรรคการดูแลแบบประคับประคองในผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว และทักษะการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลทางสุขภาพ วิเคราะห์โดยใช้สถิติพรรณนา และวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรที่ศึกษาโดยใช้สถิติสหสัมพันธ์เพียร์สัน (Pearson’s product moment correlation coefficient) ผลการศึกษา พบว่า กลุ่มตัวอย่างมีคะแนนเฉลี่ยความรู้ในการดูแลแบบประคับประคองของพยาบาลวิชาชีพอยู่ในระดับปานกลาง เท่ากับ 35.21 (S.D. = 5.87) ทัศนคติในการดูแลแบบประคับประคองของพยาบาลอยู่ในระดับปานกลาง มีคะแนนเฉลี่ยเท่ากับ 81.66 (S.D. = 6.24) การรับรู้อุปสรรคการดูแลแบบประคับประคองในผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลวอยู่ในระดับมาก มีคะแนนเฉลี่ยเท่ากับ 49.18 (S.D. = 8.68) ทักษะการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลทางสุขภาพอยู่ในระดับน้อย มีคะแนนเฉลี่ยเท่ากับ 10.82 (S.D. = 2.96) และพฤติกรรมการดูแลแบบประคับประคองของพยาบาลวิชาชีพในผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลวอยู่ในระดับปานกลาง มีคะแนนเฉลี่ยเท่ากับ 86.41 (S.D. = 19.52) ผลการวิเคราะห์หาความสัมพันธ์ พบว่า ความรู้ในการดูแลผู้ป่วยแบบประคับประคอง ทัศนคติในการดูแลผู้ป่วยแบบประคับประคอง และทักษะการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลทางสุขภาพ มีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมการดูแลแบบประคับประคองของพยาบาลวิชาชีพในการดูแลผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว อย่างมีนัยสำคัญทางสถิ (r = .420, p < .01, r = .429, p < .01, r = .615, p < .01) แต่การรับรู้อุปสรรคการดูแลแบบประคับประคองในผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลวมีความสัมพันธ์ทางลบกับพฤติกรรมการดูแลแบบประคับประคองของพยาบาลวิชาชีพในการดูแลผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r = -.309, p < .01) จากการศึกษาครั้งนี้ แสดงให้เห็นว่า การพัฒนาความรู้ในการดูแลผู้ป่วยแบบประคับประคอง ทัศนคติในการดูแลผู้ป่วยแบบประคับประคอง และทักษะการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลทางสุขภาพของพยาบาลวิชาชีพ อีกทั้งการลดอุปสรรคการดูแลแบบประคับประคองในผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลวสามารถเพิ่มพฤติกรรมการดูแลแบบประคับประคองของพยาบาลวิชาชีพในการดูแลผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลวให้มีประสิทธิภาพดียิ่งขึ้น