สิทธิประโยชน์ทางภาษีเพื่อการเพิ่มพื้นที่สีเขียวในเมือง: ศึกษากรณีเฉพาะที่ดินและสิ่งปลูกสร้างที่เอกชนเป็นเจ้าของ

ปัญหาเรื่องพื้นที่สีเขียวขาดแคลน เป็นปัจจัยที่ส่งผลให้ปัญหาด้านสิ่งแวดล้อมไม่ได้รับการบรรเทาซึ่งปัญหาดังกล่าวสามารถเห็นได้อย่างเป็นรูปธรรม ตัวอย่างเช่น ปรากฏการณ์เกาะความร้อน ปัญหาฝุ่น P.M.2.5 อีกทั้งปัญหาในตัวบทกฎหมายของพระราชบัญญัติภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างที่ไม่ได้มีส่วนส่งเสริมในเรื่องของพื้นที่สีเขียวแต่กลับเอื้อให้ผู้เสียภาษีใช้ช่องว่างทางกฎหมายเพื่อเลี่ยงภาษี เช่น อัตราภาษีที่ดินเพื่อการเกษตรและที่ดินรกร้างว่างเปล่ามีความแตกต่างกันส่งผลให้ผู้เสียภาษีเลือกที่จะแปลงที่ดินของตนให้เข้าคำนิยามของที่ดินเพื่อการเกษตรแทนเพื่อเสียภาษีที่ดินในอัตราที่ต่ำลง และเนื่องมาจากว่าองค์การอนามัยโลก หรือ WHO ได้มีการแนะนำให้ประชาชนต้องสามารถเข้าถึงพื้นที่สีเขียวอย่างน้อย 5,000 – 10,000 ตารางเมตร ภายในระยะ 300 เมตรจากพื้นที่ที่ประชาชนอยู่ แต่ในประเทศไทย เช่น ในจังหวัดกรุงเทพมหานครกลับมีพื้นที่สีเขียวต่อประชากรเพียงอยู่ที่ 3.54 ตารางเมตรต่อคนเท่านั้น อีกทั้งประชากรยังไม่สามารถเข้าถึงพื้นที่สีเขียวได้โดยง่ายไม่ทั่วถึงแก่ประชากรทุกคนจากการศึกษากฎหมายของต่างประเทศพบว่า ประเทศญี่ปุ่น ในเมืองโยโกฮามามีการให้มาตรการบรรเทาภาระทางภาษีแก่เจ้าของที่ดินและสิ่งปลูกสร้างที่เพิ่มพื้นที่สีเขียวจนถึงเปอร์เซ็นต์ที่กำหนดให้ได้รับการเสียภาษีต่ำลง และในประเทศสหรัฐอเมริกา ได้แก่ รัฐนิวยอร์ก และรัฐเพนซิลเวเนีย ได้มีการใช้สิทธิประโยชน์ทางภาษีทางภาษีเพื่อส่งเสริมให้เอกชนสร้างหลังคาสีเขียว โดยไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องปัญหาสิ่งแวดล้อมแต่ยังสามารถช่วยเรื่องปัญหาน้ำฝนและน้ำท่วมในตัวชุมชนเมือง หลังจากที่ได้ศึกษากฎหมายต่างประเทศจึงเห็นว่า สามารถนำสิทธิประโยชน์ทางภาษีมาประยุกต์ใช้กับประเทศไทยได้ เพื่อมุ่งหวังจูงใจให้เอกชนต้องการเพิ่มพื้นที่สีเขียวและก่อให้เกิดพื้นที่สีเขียวที่เพิ่มมากขึ้นในชุมชนเมือง