Archeologisch bureau- en karterend boor onderzoek, Borgwal Groningen

Uit het bureauonderzoek is gebleken dat het plangebied bevindt in het noordelijke zeekleigebied, waar de diepere ondergrond bestaat uit Pleistocene zanden op een diepte van circa 7,60 -mv (6,35 m -NAP). Gedurende het Holoceen begon het gebied te vernatten, waardoor veenvorming mogelijk werd. Het landschap ontwikkelde
zich tot een kustmoeras, dat tijdens het Atlanticum steeds meer onder invloed van zee kwam te staan. Hierdoor erodeerde het veen en werd een dik pakket silitge zeeklei afgezet, behorende tot de Formatie van Naaldwijk, Laagpakket van Walcheren.

Vanaf de ijzertijd vestigde mensen zich op de hogere kwelderwallen, waar zij wierden opwerpen. Aangezien ten noorden van het plangebied in de middeleeuwen het Corting(h)huis werd gebouwd en wierden zijn aangetroffen rondom het balkgat nabij het Damsterdiep en de Gerrit Krolbrug, is het aannemelijk dat zich in de regio hogere, opgeslibde oeverwallen met mogelijke wierden bevonden. Voor de periode ijzertijd tot en met de vroege middeleeuwen geldt daarom een middelhoge archeologische verwachting.

Tijdens de middeleeuwen verlegde de Hunze haar loop westwaarts richting de Lauwerzee en meanderde zij langs het noordelijke deel van het plangebied. Hierdoor ligt het plangebied deels in een fossiele restgeul en deels op een oeverwal. Ook was ten noorden het Corting(h)huis gerealiseerd wat mogelijk nog invloed heeft gehad op het landschap. Hierdoor geldt voor deze periode een hoge
archeologische verwachting.

Uit het karterend booronderzoek blijkt de natuurlijke ondergrond hoofdzakelijk uit sterk siltige en matig slap tot matig stevige mariene kleiafzettingen bestaat. Hierop bevindt zich een geroerd kleipakket waarin roestvlekken, puin- en baksteenfragmenten zijn aangetroffen. Vermoedelijk is dit kleipakket lokaal deels omgewerkt met het bovenliggende, opgebrachte zandpakket. Aanwijzingen voor oeverwallen, geulen of linken met het steenhuis en/of wierdes ontbreken.