Wpływ kultury organizacyjnej na skuteczność funkcjonowania systemu zarządzania kryzysowego

Jedną z priorytetowych potrzeb współczesnego społeczeństwa jest bezpieczeństwo, którego oczekiwany poziom powinien gwarantować efektywnie działający system bezpieczeństwa państwa. Bezpieczne państwo to takie, w którym poziom zagrożeń zewnętrznych i wewnętrznych lub inaczej ujmując militarnych i niemilitarnych jest akceptowalny, co oznacza, że nie są zagrożone jego interesy narodowe, funkcjonowanie i rozwój. Osiągnięcie i utrzymanie takiego stanu są możliwe tylko wtedy, gdy wszystkie podmioty państwa – kierujące bezpieczeństwem oraz wykonawcze, tworzące system bezpieczeństwa państwa, będą właściwie przygotowane, wyposażone i zorganizowane do realizacji zadań obronnych i ochronnych, mających na celu przeciwstawienie się wszelkim zagrożeniom militarnym i niemilitarnym. Jednym z jego elementów jest podsystem zarządzania kryzysowego, będący gwarantem ochrony ludności przed różnego rodzaju zagrożeniami. Bezpieczeństwo powszechne obywateli może być zagrożone przez różne zjawiska, w tym przez działania sił natury i działalność człowieka. Aby monitorować, zapobiegać i usuwać skutki takich zagrożeń aktywowano w Polsce system zarządzania kryzysowego. Obejmuje on takie działania, jak: identyfikację zagrożeń kryzysowych poprzez stworzenie katalogu możliwych zagrożeń, dokonanie oceny ryzyka, określenie negatywnych skutków dla ludzi, mienia i środowiska oraz infrastruktury krytycznej; określenie katalogu przedsięwzięć strukturalno - organizacyjnych i funkcjonalnych, mających na celu przygotowanie administracji rządowej i samorządowej oraz zasobów państwa do reagowania na powstałe zagrożenia; określenie procedur postępowania w przypadku powstania sytuacji kryzysowej; przygotowanie i utrzymanie zasobów do wykorzystania w sytuacjach kryzysowych; określenie zasad współdziałania podmiotów zaangażowanych podczas zarządzania kryzysowego. Prowadzone badania potwierdziły, iż system zarządzania kryzysowego powinien być analizowany przez pryzmat teorii systemów.System zarządzania kryzysowego należy więc nazywać dającym się wyodrębnić z całości układem: organów zarządzania; powiązań informacyjnych, niezbędnych do realizacji procesu zarządzania; metod i działań regulujących sposób i zasady funkcjonowania danej organizacji zgodnie z wytyczonymi celami; przy czym jest to układ dynamicznie zmieniający się w czasie, a motorem wprowadzonych zmian dotyczących wszystkich elementów tego układu są organy zarządzające. Struktura systemu zarządzania kryzysowego w Polsce jest wieloszczeblowa (wprowadza cztery zasadnicze poziomy zarządzania kryzysowego: ogólnokrajowy, wojewódzki, powiatowy i gminny) oraz jest precyzyjnie powiązana z podziałem administracyjnym kraju, a ustawa o zarządzaniu kryzysowym wskazuje organy właściwe w sprawach zarządzania kryzysowego oraz precyzuje ich zadania i zasady działania w tej dziedzinie.