การใช้ยีนเป้าหมายที่เกี่ยวข้องกับลักษณะปากใบในการวิเคราะห์ความสัมพันธ์กับลักษณะปากใบในอ้อย

ปากใบในอ้อยเป็นกลไกสำคัญในการปรับตัวต่อภาวะแห้งแล้ง เนื่องจากปากใบควบคุมการคายน้ำและการแลกเปลี่ยนก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์เพื่อรักษาเสถียรภาพของการสังเคราะห์ด้วยแสง วัตถุประสงค์ของการวิจัยนี้คือการศึกษาลักษณะปรากฏของปากใบ (ความยาวเซลล์คุมและความหนาแน่น) ในอ้อยที่มีความหลากหลายทางพันธุกรรม และเพื่อระบุเครื่องหมายดีเอ็นเอที่เกี่ยวข้องเพื่อใช้ในโครงการปรับปรุงพันธุ์ ยีน 18 ยีนในการพัฒนาปากใบถูกนำมาใช้เพื่อทำแผนที่ความสัมพันธ์ของยีนเป้าหมาย SNP จำนวน 860 เครื่องหมายถูกระบุโดยใช้การวิเคราะห์ลำดับเบสจากยีนเป้าหมาย การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ประสบความสำเร็จในการค้นพบเครื่องหมาย SNP จำนวน 5 เครื่องหมาย จาก 4 ยีนที่เกี่ยวข้องกับลักษณะของปากใบในการทดลองในสภาพแวดล้อมปกติ ยีนที่เกี่ยวข้องเหล่านี้ถูกแบ่งออกเป็น 3 กลุ่มหลัก กลุ่มแรก ได้แก่ ยีนที่เกี่ยวข้องกับการส่งสัญญาณหรือการแยกเปปไทด์ 2 เครื่องหมาย กลุ่มที่สอง ยีนที่เกี่ยวข้องกับการถอดรหัสปัจจัยที่ 1 เครื่องหมาย และกลุ่มที่สาม ยีนที่เกี่ยวข้องกับส่วนประกอบเสริม 2 เครื่องหมาย ผลการวิจัยเหล่านี้มีประโยชน์อย่างมากในการพัฒนาเครื่องหมายโมเลกุลเฉพาะสำหรับการคัดเลือกลักษณะปรากฏของปากใบที่อาจเกี่ยวข้องกับความทนแล้งในอ้อย