การบริหารจัดการภัยพิบัติในภาวะฉุกเฉินวิกฤติอุทกภัยภาคใต้และจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ พ.ศ. 2560: ศึกษากรณี อำเภอชะอวด จังหวัดนครศรีธรรมราช และอำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์

การบริหารจัดการภัยพิบัติในภาวะฉุกเฉินวิกฤติอุทกภัยภาคใต้และจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ พ.ศ. 2560 ศึกษากรณีอำเภอชะอวด จังหวัดนครศรีธรรมราช และอำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ มีวัตถุประสงค์ในการศึกษา เพื่อถอดบทเรียนการจัดการภัยพิบัติในภาวะฉุกเฉิน และศึกษาสภาพปัญหา อุปสรรค ข้อจำกัดในการบริหารจัดการภัยพิบัติในเหตุการณ์อุทกภัยภาคใต้และจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ พ.ศ. 2560 รวมทั้งศึกษาปฏิสัมพันธ์ระหว่างหน่วยงานภาครัฐ บทบาทหน้าที่ของตัวแสดง และการการบริหารจัดการแบบเครือข่าย ระหว่างตัวแสดงภายใต้แผนการป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยแห่งชาติ พ.ศ. 2558 เพื่อเสนอแนะแนวทางในการบริหารจัดการผ่านเครือข่ายการจัดการภัยพิบัติ และข้อเสนอกลไกการบริหารจัดการภัยพิบัติในเชิงพื้นที่ การศึกษาในครั้งนี้ ผู้วิจัย ได้ศึกษาผ่านแนวคิดการจัดการภัยพิบัติ แนวคิดความสัมพันธ์ระหว่างหน่วยงานของรัฐ และแนวคิดการบริหารจัดการแบบเครือข่าย พร้อมกับการทบทวนวรรณกรรมอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง จากผลการศึกษา พบว่า ปฏิบัติการในภาวะฉุกเฉินของอุทกภัยในครั้งนี้ หน่วยปฏิบัติในพื้นที่สามารถทำงานร่วมกันในรูปแบบเครือข่าย และปรากฏให้เห็นถึงการบริหารจัดการแบบเครือข่าย โดยมีรูปแบบของการบริหารจัดการในลักษณะของเครือข่ายที่มีองค์กรนำ (Network Administrative Organization: NAO) โดยปฏิสัมพันธ์ระหว่างตัวแสดงในเครือข่ายนั้น ปรากฏให้เห็นทั้งความสัมพันธ์ในลักษณะของการบังคับบัญชา และความสัมพันธ์ในการประสานการทำงาน หากแต่สิ่งที่น่าสนใจอย่างหนึ่ง คือ การประสานการปฏิบัติผ่านความสัมพันธ์ในการทำงาน (Working Relation) หรือที่เรียกว่า “การประสานงานทางข้าง” ซี่งปรากฏให้เห็นอย่างเด่นชัดในส่วนของกรณีศึกษา และเป็นรูปแบบของการประสานงานที่มีส่วนนำมาสู่การสร้างความร่วมมือ และทำให้การจัดการในภาวะฉุกเฉินเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ และในบางกรณีก็ทันต่อสถานการณ์ สำหรับข้อเสนอแนะ ผู้วิจัยพิจารณาจากผลการศึกษาในส่วนต่าง ๆ และผลที่ได้จากการถอดบทเรียน โดยเสนอให้มีการดำเนินการใน 2 เรื่อง เพื่อลดช่องว่างของการบริหารจัดการและทำให้การจัดการในภาวะฉุกเฉินในอนาคตสามารถทำได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น ประเด็นที่ 1 ข้อเสนอในการออกแบบการบริหารจัดการแบบเครือข่ายของกลไกการจัดการสาธารณภัยในพื้นที่ โดยให้ศูนย์บัญชาการเหตุการณ์อำเภอ ทำหน้าที่เป็นหน่วยหลักในการประสานการปฏิบัติ และระดมทรัพยากร ตลอดจนการขับเคลื่อนการปฏิบัติการของเครือข่ายในช่วงภาวะฉุกเฉิน และส่งเสริมบทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นให้เป็นหน่วยปฏิบัติในระดับพื้นที่ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น ด้วยการจัดการกับเงื่อนไขเชิงสถาบันที่เป็นข้อจำกัด โดยเฉพาะโครงสร้างของระเบียบงบประมาณแบบรวมศูนย์ และเพิ่มบทบาทในการเป็นหน่วยงานที่มีหน้าที่ในการจัดการและลดความเสี่ยงภัยพิบัติของพื้นที่ ตามแนวทางของกรอบการดำเนินงานเซนไดเพื่อลดความเสี่ยงภัยพิบัติ