Veteranen Instituut, IPNV, interview 1284

Dit is het aangrijpende verhaal van een Rode Kruisverpleegster die in april 1947 naar Indië ging om daar de gewonde Nederlandse militairen te verplegen. Ze vertelt over hun heimwee, de jongens die stierven aan hun ziekten of verwondingen in het hospitaal, de briefjes die de verpleegsters dan naar de nabestaanden stuurden. Maar er werd ook plezier gemaakt. De zusters zorgden dat jongens met gips aan hun arm tóch konden roken en knepen een oogje toe als de kameraden met koud bier op bezoek kwamen. Tijdens deze uitzending ontmoette ze haar man, die haar steun en toeverlaat werd en dankzij wie ze dit zware werk - zowel fysiek als mentaal - goed kon volhouden.