Kortenhoevenseweg 66-68 te Lexmond, gemeente Zederik

<p>ADC ArcheoProjecten heeft in juni 2018 een bureauonderzoek en inventariserend veldonderzoek uitgevoerd op de locatie Kortenhoevenseweg 66-68 te Lexmond, gemeente Zederik. De aanleiding van het onderzoek is de voorgenomen sloop van de huidige bebouwing en aansluitend de nieuwbouw van woningen.<br>Op basis van het bureauonderzoek is een gespecificeerde verwachting opgesteld. Hieruit komt naar voren dat gedurende het grootste deel van het Holoceen sprake was van een venig komgebied met ongunstige bewoningsomstandigheden. Archeologische resten van vóór de Romeinse tijd werden daarom in het plangebied niet verwacht. In de Romeinse tijd ontstond de voorloper van de huidige rivier de Lek. Deze rivier was in de beginperiode aanzienlijk breder en heeft vermoedelijk ca. 100 m ten noordwesten van het plangebied gestroomd. Op basis van het bureauonderzoek ligt het uiterste noordwesten op de flank van de oeverwal. In het overige deel van het plangebied werden crevasse-afzettingen verwacht die tijdens een oeverwaldoorbraak vanuit de Lek zijn afgezet. Vanwege de relatief hogere ligging van de oever- en crevasse-afzettingen vormde het plangebied in de Romeinse tijd mogelijk een gunstige bewoningslocatie. Vandaar dat in de top van de oever- of crevasse-afzettingen archeologische resten uit de Romeinse tijd verwacht werden.<br>Hierbij dient opgemerkt te worden dat slechts enkele aanwijzingen voor bewoning in de Romeinse tijd langs de Lek zijn gevonden. Uit de daarop volgende periode zijn geen aanwijzingen voor bewoning bekend. Aangenomen wordt dat vanaf de Laat-Romeinse tijd de Alblasserwaard ontvolkt raakte.<br>Pas vanaf de 12e eeuw, toen het gebied op grote schaal werd ontgonnen, vond weer bewoning plaats. De oevers van de Lek werd voorzien van doorgaande dijken en fungeerde hierbij als ontginningsbasis, waarlangs de boerderijen werden gebouwd. Op de Kadastrale Minuut van 1832 is te zien dat de boerderijen langs de Lekdijk liggen en dat ten zuiden van de Kortenhoevenseweg akkers en weilanden lagen. Op basis van bovenstaande gegevens werden in het plangebied geen archeologische resten uit de periode na de Romeinse tijd verwacht.<br>Teneinde bovengenoemde verwachting te toetsen en aan te vullen is in het plangebied een verkennend booronderzoek uitgevoerd. Hierbij is vastgesteld dat de bodem dieper dan 130 à 150 cm -mv uit matig siltige klei met plantenresten en kleiig bosveen bestaat. Een dergelijke bodemopbouw is kenmerkend voor drassige komgebieden. Ondieper dan 130 tot 150 cm –mv is een pakket crevasse-afzettingen aangetroffen, dat overwegend uit matig fijn, matig tot sterk siltig, lichtgrijs zand bestaat. De top van de crevasse-afzettingen is verstoord. In de meeste boringen reikt de verstoring tot 65 tot 80 cm –mv. In boring 2 is deze verstoorde laag niet aanwezig, maar is tot 120 cm –mv een pakket ophoogzand aangetroffen, met hieronder de crevasse-afzettingen. In boring 4 zijn de crevasse-afzettingen onderin, tussen 120 en 130 cm –mv, zwak humeus en bruingrijs van kleur. Hoewel humusbijmenging kan duiden op enige bodemvorming, lijkt hier eerder sprake te zijn van humusinspoeling (vanuit het veen). Gezien het feit dat afzettingen niet ontkalkt zijn, worden deze niet beschouwd als een potentieel bewoningsniveau. Bovendien is de top van de crevasse-afzettingen verstoord en opgenomen in de bovengrond. Archeologische resten zijn daarom niet te verwachten.</p>