ความพึงพอใจต่อการนำหลักธรรมาภิบาลมาใช้ในกระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทชุมชน: กรณีศึกษาศูนย์ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชน ตำบลเกิ้ง อำเภอเมืองมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม

การศึกษาเรื่อง “ความพึงพอใจต่อการนำหลักธรรมาภิบาลมาใช้ในกระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทชุมชน กรณีศึกษาศูนย์ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชน ตำบลเกิ้ง อำเภอเมืองมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม” วัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาการปฏิบัติในการนำหลักธรรมาภิบาลมาใช้ในกระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทชุมชน 2. เพื่อศึกษาระดับความพึงพอใจต่อการนำหลักธรรมาภิบาลมาในกระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทชุมชน กรณีศึกษาศูนย์ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชน จังหวัดมหาสารคาม ทำการศึกษากลุ่มตัวอย่าง ตัวแทน 81 คดี โดยแบ่งเป็นผู้ร้องเรียนและผู้ถูกร้องเรียน คดีละ 2 คน รวม 162 คน และเป็นการวิจัยเชิงปริมาณ โดยใช้แบบสอบถาม จากกลุ่มตัวอย่าง ตัวแทน 81 คดี โดยแบ่งเป็นผู้ร้องเรียนและผู้ถูกร้องเรียน คดีละ 2 คน รวม 162 คน และสัมภาษณ์ประธานและกรรมการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชน เป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล และใช้โปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติในการประมวลผลแบบสอบถามจำนวน 162 คน จาก 164 คน คิดเป็นร้อยละ 98.78 พบว่า ความพึงพอใจต่อการนําหลักธรรมาภิบาลมาใช้ในกระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท กรณีศึกษาศูนย์ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชน จังหวัดมหาสารคาม ที่เป็นที่ยอมรับของประชาชนที่มีผลสำเร็จสูงถึงร้อยละ 98.78 จึงถือว่าการดำเนินการนโยบายในการไกล่เกลี่ยภาคประชาชนประผลสำเร็จเป็นอย่างสูงและเหมาะสมที่จะนำมาใช้ในกระบวนการยุติธรรมของไทย มีข้อเสนอแนะว่าควรมีการแก้ไขเพิ่มเติมรายละเอียดของพระราชบัญญัตินี้เพื่อขจัดปัญหาและอุปสรรคต่าง ๆ ทำให้การดำเนินการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชนเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพอย่างแท้จริง