ความสัมพันธ์ระหว่างโครงสร้างเงินทุนและคุณภาพกำไรผ่านระดับการถือครองเงินสดของบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย

งานวิจัยฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างโครงสร้างเงินทุนและคุณภาพกำไรผ่านระดับการถือครองเงินสด การศึกษาครั้งนี้ใช้โมเดลสมการโครงสร้าง (Structural Equation Modeling: SEM) ในการวิเคราะห์ข้อมูลของบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยโดยศึกษาข้อมูลตั้งแต่ปี พ.ศ. 2562-2566 จำนวน 571 บริษัท คิดเป็นจำนวน 2,855 ตัวอย่างผลการศึกษาพบว่า โครงสร้างเงินทุนที่วัดจากอัตราส่วนหนี้สินต่อส่วนของผู้ถือหุ้น (DE Ratio) มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับรายการคงค้างตามดุลยพินิจของผู้บริหาร (Discretionary Accruals: DA) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ แสดงให้เห็นว่าเมื่อบริษัทมีการพึ่งพาหนี้สินในระดับสูง จะมีแนวโน้มบริหารกำไรเพิ่มขึ้น ส่งผลทำให้คุณภาพกำไรลดลง นอกจากนี้ยังพบว่าโครงสร้างเงินทุนมีความสัมพันธ์เชิงลบกับระดับการถือครองเงินสด กล่าวคือ บริษัทที่มีระดับหนี้สินสูงมีแนวโน้มที่จะถือครองเงินสดในระดับต่ำ และระดับการถือครองเงินสดมีความสัมพันธ์เชิงลบกับคุณภาพกำไร และเมื่อพิจารณาความสัมพันธ์ทางอ้อมพบว่าโครงสร้างเงินทุนมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับคุณภาพกำไร ผ่านระดับการถือครองเงินสด กล่าวคือเมื่อบริษัทมีโครงสร้างเงินทุนพึ่งพาส่วนของหนี้สินสูงขึ้น บริษัทจะลดระดับการถือครองเงินสดลง ซึ่งสามารถช่วยลดแรงจูงใจในการบริหารกำไรผ่านรายการการคงค้าง ส่งผลให้บริษัทมีคุณภาพกำไรดีขึ้น