การศึกษาเปรียบเทียบกลวิธีการแปลคำทางวัฒนธรรมจากภาษาอังกฤษเป็นภาษาไทยของวรรณกรรมเรื่อง The Great Gatsby แปลโดยชลลดา ไพบูลย์สิน และศ.ปรางค์

วรรณกรรมเรื่อง The Great Gatsby ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ.1925 และได้รับการแปลเป็นภาษาไทยครั้งแรกในปี พ.ศ. 2518 โดยสารนิพนธ์เล่มนี้ ผู้วิจัยได้ศึกษากลวิธีการแปลคำทางวัฒนธรรมฉบับแปลของศ.ปรางค์ และฉบับแปลของชลลดา ไพบูลย์สิน มาศึกษาเปรียบเทียบกลวิธีการแปลคำทางวัฒนธรรมของผู้แปลทั้งสองท่านการศึกษาในครั้งนี้ ผู้วิจัยพบคาทางวัฒนธรรมในวรรณกรรมเรื่อง The Great Gatsby ทั้งหมด 218 คา และผู้วิจัยได้แบ่งคำทางวัฒนธรรมออกเป็น 5 ประเภทตามการแบ่งหมวดหมู่ ประเภทของคำทางวัฒนธรรมของนิวมาร์ค (Newmark, 1988: 95) พบว่า คำทางวัฒนธรรมที่พบมากที่สุดในวรรณกรรมเรื่อง The Great Gatsby คือ คำทางวัฒนธรรมที่เกี่ยวกับวัตถุรองลงมา คือ คำทางวัฒนธรรมที่เกี่ยวกับทางสังคม คำทางวัฒนธรรมที่เป็นกระบวนการและมโนทัศน์ คำทาง วัฒนธรรมที่เกี่ยวกับสภาพแวดล้อม และคำทางวัฒนธรรมที่เกี่ยวกับกลุ่มท่าทางและบุคลิกลักษณะ ตามลำดับ ส่วนกลวิธีการแปลคำทางวัฒนธรรมที่นักแปลทั้งสองท่านได้ใช้ในการแปลคำทางวัฒนธรรมที่พบในเรื่อง ซึ่งใช้ทฤษฎีกลวิธีการแปลคำทางวัฒนธรรมของนิวมาร์ค 12 กลวิธี (อ้างถึงใน สุพรรณณี ปิ่นมณี, 2562) พบว่า กลวิธีการแปลที่ชลดา ไพบูลย์สินใช้มากที่สุด คือ การแปลที่ใช้สองกลวิธี การแปลโดยใช้คำที่มีความหมายเทียบเคียงและการยืมคำโดยใช้กลวิธีการถอดเสียง ตามลำดับ ส่วนกลวิธีการแปลที่ ศ.ปรางค์ ใช้มากที่สุด คือ การแปลโดยใช้คำที่มีความหมายเทียบเคียง การแปลที่ใช้สอง กลวิธีและการละแบบไม่แปล ตามลำดับ โดยภาพรวมผู้แปลทั้งสองท่านมีการเลือกใช้กลวิธีการแปลคำทางวัฒนธรรมแต่ละกลวิธีที่มีจานวนใกล้เคียงกัน และผู้แปลทั้งสองท่านมีความพยายามในการถ่ายทอดความหมายของการแปลคำทางวัฒนธรรมในภาษาต้นทางฉบับให้ผู้อ่านในภาษาปลายทาง เข้าใจเหมือนกับผู้อ่านในภาษาต้นทางฉบับมากที่สุด