Skuteczność wybranych metod ochrony przed osutką wiosenną sosny w nalotach sosny zwyczajnej (Pinus sylvestris L.) na terenie Nadleśnictwa Skwierzyna

Wiosenna osutka sosny jest chorobą aparatu asymilacyjnego sosny zwyczajnej. Choroba stwarza największe zagrożenia dla roślin w pierwszych latach ich życia, zwłaszcza w odnowieniach naturalnych. Osłabione rośliny stają się celem ataku innych szkodników i chorób, a powtarzające się co roku infekcje ze strony tych patogenów, mogą doprowadzić do śmierci roślin, a w konsekwencji do przepadania upraw. Biorąc pod uwagę znaczenie sosny zwyczajnej w polskich lasach uzasadnione jest przeprowadzanie badań, których wyniki pozwolą na wskazanie skutecznych metod ograniczania organizmów antagonistycznych w stosunku do sosny. Uwzględniając rosnące zainteresowanie wykorzystaniem odnowienia naturalnego sosny zwyczajnej ważne jest podjęcie badań skupiających się na metodach ochrony nalotów przed osutką wiosenną sosny. Celem podjętych badań była ocena skuteczności wybranych metod ochrony nalotów sosny zwyczajnej przed wiosenną osutką sosny. Mają one pomóc w wypracowaniu założeń i metod ochronnych, które w sposób racjonalny ograniczą występowanie tej choroby i zminimalizują szkody w przypadku prowadzenia naturalnych odnowień sosny. Doświadczenie przeprowadzono na powierzchniach badawczych założonych w nalotach sosnowych w 2017 roku w Nadleśnictwie Skwierzyna. W pracy zastosowane zostały cztery metody ochrony nalotów sosnowych: brona talerzowa w międzyrzędach (B), ręczne przerywanie w rzędach (R), brona talerzowa w międzyrzędach i ręczne przerywanie w rzędach(B+R) i oprysk fungicydem(O), których skuteczność została określona na podstawie nasilenia porażenia nalotów przez <i>Lophodermium </i>spp. oraz przeżywalność nalotów i cech biometrycznych sosen (wysokość części nadziemnej i średnica szyi korzeniowej) w trzech terminach (jesienią w roku założenia doświadczenia (I), rok od (II) i dwa lata odzałożenia doświadczenia (III)) . Dodatkowo określono bioróżnorodność zbiorowisk grzybów zasiedlających igły sosen w każdym wariancie doświadczenia oraz uwzględniono zmiany w nich zachodzące, w kolejnych latach trwania eksperymentu. W wyniku przeprowadzonych badań wykazano, że zastosowanie zabiegów B oraz B+R skutkowało wyższą przeżywalnością oraz wyższymi parametrami biometrycznymi nalotów sosnowych. Przeprowadzona detekcja zbiorowisk grzybów zasiedlających igły sosen przed wykonaniem zabiegów ochronnych oraz w rok i dwa lata od wykonania zabiegu analizy wykazała obecność gatunków związanych z osutką: <i>Lophodermium conigenum</i>, <i>L. seditiosum </i>i <i>L. pinastri</i>. Najliczniej z nich występował ostatni z wymienionych gatunków. W terminie II wskazuje na profilaktycze właściwości metody B zabezpieczania nalotów sosnowych przed grzybami z rodzaju <i>Lophodermium</i>. Terminie III grzybów związanych z osutką uzyskano w przypadku wariantu R prowadzenia ochrony nalotów sosnowych. [xyz1] [xyz1]Sprawdzić terminy