Sneek – Scharnegoutum – Tirns, Nu Lelie (Gemeente Sûdwest-Fryslân). Fase 1 van 2. Een archeologisch booronderzoek karterende en waarderende fase

Het plangebied ligt in van oorsprong in een dekzandgebied dat gedurende het neolithicum (Appendix I) bedekt raakte met een dik pakket veen. Voor de top van het dekzand geldt een hoge archeologische verwachting voor vindplaatsen uit de steentijd. Ook voor de periode vanaf de ijzertijd geldt een hoge verwachting. In de ijzertijd (omstreeks 500 vC) vond er (permanente) bewoning plaats op de hogere kwelder- en kreekruggen in het gebied. Na een kort bewoningshiaat na 300nC zal het gebied vanaf de vroege middeleeuwen weer zijn bewoond. In deze periode ontstonden veenterpen ten behoeve van de veenontginningen en trok de bewoning met de ontginningsassen mee zuidelijker het veen in. In de late middeleeuwen ontstonden steden als IJlst en Sneek en werden in het omliggende land boerderijplaatsen en kloosters gebouwd. Tevens werd er bedijking aangelegd, wat voor een betere bescherming tegen het water zorgde. Archeologische indicatoren die hierop kunnen wijzen zijn onder meer aardewerkscherven, bouwmateriaal (baksteenpuin), natuursteen artefacten, verbrand bot, metaal, glas, hout/houtskool, ophogingslagen (stad/terp) en funderingsresten. Om het gespecificeerd archeologisch verwachtingsmodel te toetsen zijn over het tracé 83 karterende en waarderende boringen uitgezet, waarvan er 67 zijn uitgevoerd. Voor enkele delen van het tracé was nog geen toestemming tot betreding.