การปรับปรุงเครือข่ายน้ำใช้ในโรงงานอุตสาหกรรม: กรณีศึกษาอุตสาหกรรมการผลิตสินค้าอุปโภคขนาดใหญ่

งานวิจัยนี้ศึกษาเครือข่ายน้ำ สมดุลมวลน้ำของการใช้น้ำและการนำน้ำทิ้งในโรงงานผลิตสินค้าอุปโภคขนาดใหญ่ โดยมุ่งเน้นที่กระบวนการผลิตน้ำบริสุทธิ์ เนื่องจากเป็นกระบวนการที่ใช้น้ำดิบมากที่สุดในโรงงานและสามารถบรรลุเป้าหมายได้ ด้วยการวิเคราะห์วอเตอร์พินซ์ เพื่อปรับปรุงการใช้น้ำดิบและนำน้ำทิ้งกลับมาใช้ใหม่ โดยหาจุดเหมาะสมหรือจุดพินซ์รวมถึงการประเมินความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์ มีการวิเคราะห์วอเตอร์พินซ์สถานการณ์พื้นฐาน กรณีการนำน้ำทิ้งกลับมาใช้ซ้ำโดยตรง ไม่ผ่านการปรับปรุงคุณภาพน้ำ 6 สถานการณ์จำลอง คือ เน้นปริมาณและความสะอาดของน้ำทิ้งกลับไปใช้ซ้ำโดยตรงที่ต้นกระบวนการของกระบวนการผลิตน้ำบริสุทธิ์ และเน้นนำน้ำทิ้งให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุดของอุปกรณ์โดยการวนกลับเข้ากระบวนการย่อยเดิม และกรณีนำน้ำทิ้งผ่านระบบการปรับปรุงคุณภาพเดิมของโรงงาน 2 สถานการณ์จำลอง เนื่องจากน้ำทิ้งจากขั้นตอนย่อยของกระบวนการผลิตน้ำบริสุทธิ์มีค่าของแข็งที่ละลายน้ำและค่าความนำไฟฟ้าสูงกว่าน้ำดิบ เพื่อนำน้ำทิ้งกลับมาใช้ใหม่ในกระบวนการผลิตน้ำบริสุทธิ์และผ่านตามค่าความเข้มข้นสูงสุดที่ระบบสามารถรับได้ หลังจากทำการศึกษาแล้วพบว่าจุดเหมาะสมที่สุด คือ สถานการณ์ที่ 1.3 กรณีที่ค่อย ๆ นำน้ำทิ้งที่มีค่าความเข้มข้นสิ่งปนเปื้อนจากน้อยไปมากที่จะสามารถนำกลับมาใช้ซ้ำได้ โดยไม่เกินค่าความเข้มข้นที่ยอมรับได้ของระบบ โดยไม่ผ่านการปรับปรุงคุณภาพน้ำ ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 62.9 ของน้ำทิ้งทั้งหมด สามารถลดการใช้น้ำดิบได้เฉลี่ย 74,059 ลูกบาศก์เมตรต่อปี ลดค่าใช้จ่ายจากการนำน้ำนำกลับไปใช้ซ้ำ ลดค่าบริการน้ำดิบและบำบัดน้ำทิ้ง รวม 2,095,776 บาทต่อปี คิดเป็นร้อยละ 29 จากสถานการณ์พื้นฐาน มีมูลค่าปัจจุบันสุทธิ 12,634,129 บาท อัตราผลตอบแทนภายในร้อยละ 122 และระยะเวลาคืนทุน 0.67 ปี ภายใต้ระยะเวลาคืนทุน 5 ปี อายุโครงการ 10 ปี และอัตราดอกเบี้ยร้อยละ 6.98