การจัดเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มจากการให้บริการทางอิเล็กทรอนิกส์จากต่างประเทศแก่ผู้รับบริการซึ่งมิใช่ผู้ประกอบการจดทะเบียนในประเทศไทย

พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร ฉบับที่ 53 พ.ศ. 2564 ซึ่งเป็นการแก้ไขหลักการจัดเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มจากการให้บริการทางอิเล็กทรอนิกส์จากต่างประเทศแก่ผู้รับบริการซึ่งมิใช่ผู้ประกอบการจดทะเบียนในประเทศไทย โดยการกำหนดให้ผู้ให้บริการดังกล่าวมีหน้าที่ตามกฎหมายภาษีมูลค่าเพิ่มเช่นเดียวกับผู้ประกอบการในประเทศไทย ทั้งหน้าที่ในการยื่นแบบแสดงรายการ การจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่ม และการจัดทำรายงานตามที่อธิบดีกรมสรรพากรกำหนดไม่อาจใช้บังคับแก่ผู้ประกอบการดังกล่าวที่มิได้มีถิ่นที่อยู่ในประเทศไทยได้อย่างมีประสิทธิภาพ อีกทั้ง ยังเกิดปัญหาการยกเว้นภาษีมูลค่าเพิ่มตามเกณฑ์มูลค่าฐานภาษีของกิจการขนาดย่อม และปัญหาการขาดมาตรการตรวจสอบภาษีสำหรับผู้ประกอบการดังกล่าว ผู้เขียนจึงศึกษาถึงหลักการ แนวคิด ทฤษฎี และวิธีการจัดเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มจากการให้บริการทางอิเล็กทรอนิกส์จากต่างประเทศ ซึ่งได้ศึกษาเปรียบเทียบกับกฎหมายภาษีมูลค่าเพิ่มของประเทศอาร์เจนตินา โดยเฉพาะกรณีการให้บริการทางอิเล็กทรอนิกส์จากต่างประเทศเพื่อเสนอแนะแนวทางการแก้ปัญหา พบว่า ประเทศอาร์เจนตินาได้กำหนดให้ตัวกลางทางการเงินที่อยู่ในประเทศซึ่งรับชำระค่าบริการทางอิเล็กทรอนิกส์จากต่างประเทศ มีหน้าที่หักภาษีมูลค่าเพิ่มและนำส่งให้แก่หน่วยงานจัดเก็บภาษี ซึ่งเป็นวิธีการจัดเก็บภาษีที่ช่วยแก้ไขปัญหาผู้ประกอบการต่างประเทศที่ไม่จดทะเบียนและเสียภาษีมูลค่าเพิ่มได้