ผลของโปรแกรมการเรียนรู้แบบกำกับตนเองต่อความรู้สึกแสวงหาสิ่งตื่นเต้นเร้าใจของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น

การวิจัยกึ่งทดลองในครั้งนี้ เป็นการศึกษาผลของโปรแกรมการเรียนรู้แบบกำกับตนเองต่อความรู้สึกแสวงหาสิ่งตื่นเต้นเร้าใจของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นในจังหวัดชัยนาท ภาคการศึกษาที่ 2 ปีการศึกษา 2566 คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างตามเกณฑ์คัดเข้า จำนวน 60 คน ที่ ทั้งเพศหญิงและเพศชาย แล้วสุ่มอย่างง่ายเข้ากลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 30 คน กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการเรียนรู้แบบกำกับตนเองที่ผู้วิจัยได้ประยุกต์ใช้แนวคิดทฤษฎีการเรียนรู้ทางสังคม (Social Learning Theory) ของ แบนดูร่า (Albert Bandura, 1986) ประกอบด้วย 8 กิจกรรม ดำเนินกิจกรรม 1 ครั้ง/สัปดาห์ ครั้งละ 90 นาที รวมระยะเวลาทั้งสิ้น 8 สัปดาห์ ส่วนกลุ่มควบคุมจะได้รับการดูแลตามปกติเช่น การดูแลสุขภาพจิตโรงเรียนโดยใช้ฐานข้อมูลด้านพฤติกรรม อารมณ์และสังคมของนักเรียน หรือ ระบบสุขภาพจิตโรงเรียนวิถีใหม่ เพื่อเฝ้าระวัง เรียนรู้ และรับคำปรึกษาเพื่อดูแลนักเรียนที่เสี่ยงต่อปัญหาพฤติกรรมอารมณ์และทักษะสังคม (SCHOOL HEALTH HERO) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ 1) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล 2) แบบประเมินความรู้สึกแสวงหาสิ่งตื่นเต้นเร้าใจ แปล เป็นภาษาไทยโดย ได้รับการแปลและเรียบเรียงเป็น ภาษาไทยโดยกุลวดี อักษรทับ (2544) และพัฒนาแบบสอบถามโดยประธาน รัชตจำรูญ (2544) โดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและสถิติทดสอบค่าที (t-test) สรุป ผลการวิจัยได้ดังนี้1) ผลการวิจัยพบว่าค่าเฉลี่ยคะแนน ความรู้สึกแสวงหาสิ่งตื่นเต้นเร้าใจของกลุ่มทดลอง หลังได้รับโปรแกรมการการเรียนรู้แบบกำกับตนเอง มีค่าเฉลี่ยคะแนน (M =76.40, SD =7.22) ต่ำกว่าก่อนการทดลอง (M =130.07, SD =20.44) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t =13.56, p < .001) 2) ผลต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนความรู้สึกแสวงหาสิ่งตื่นเต้นเร้าใจระหว่างก่อนและหลังการทดลองของกลุ่มทดลองที่ได้รับโปรแกรมการเรียนรู้แบบกำกับตนเอง (D̅1 = 46.87, SD =20.18) แตกต่างจากกลุ่มควบคุม (D̅2 =.06, SD = 3.13) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t =15.17, p < .001) สรุปได้ว่า โปรแกรมการการเรียนรู้แบบกำกับตนเองมีประสิทธิผลทำให้การควบคุมความรู้สึกแสวงหาสิ่งตื่นเต้นเร้าใจของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น ลดลงได้มากกว่าการได้รับการดูแลตามปกติ