พฤติกรรมของรอยต่อคานและเสาของระบบโครงสร้างชิ้นส่วนคอนกรีตหล่อสำเร็จ

งานวิจัยนี้ศึกษาพฤติกรรมของรอยต่อคาน-เสาของระบบโครงสร้างชิ้นส่วนคอนกรีตหล่อสำเร็จ เนื่องจากรอยต่อทำหน้าที่ถ่ายแรงระหว่างชิ้นส่วนโครงสร้าง โดยทดสอบตัวอย่างห้ารูปแบบแยกเป็นสามรูปแบบแรกเป็นรูปแบบที่ใช้กันทั่วไปในงานก่อสร้างโครงสร้างชิ้นส่วนสำเร็จรูปด้วยระบบคาน-เสาและอีกสองรูปแบบเป็นการนำข้อบกพร่องของจุดต่อคาน-เสาในสองรูปแบบแรกมาปรับปรุงโดยมีรายละเอียดของจุดต่อดังนี้ แบบที่หนึ่งเป็นการเชื่อมต่อเหล็กเสริมที่ปลายคานและเหล็กเสริมที่ผ่านเสา จากนั้นเทคอนกรีตหุ้ม แบบที่สองปลายคานจะทำเป็นรอยบากและวางบนแป้นหูช้าง จากนั้นเชื่อมแผ่นเหล็กที่บริเวณผิวคานส่วนบนและแผ่นเหล็กที่เสา แบบที่สามปลายคานจะทำเป็นรอยบากและวางบนแป้นหูช้างโดยเพิ่มรายละเอียด PL100x75x10+3DB12 ไว้ที่บริเวณชิ้นส่วนเสาจากนั้นเชื่อมแผ่นเหล็กที่บริเวณผิวคานส่วนบนและแผ่นเหล็กที่เสา แบบที่สี่ปลายคานจะทำเป็นรอยบากและวางบนแป้นหูช้างโดยเพิ่มรายละเอียด PL100x75x10+3DB12 ไว้ที่บริเวณชิ้นส่วนเสาและเพิ่มเหล็ก PL200x250x10 ที่ตำแหน่งหลังคานและเพิ่มเหล็กเสริม 1-DB20 ดัดเป็นคอม้าเสริมในชิ้นส่วนคานและเพิ่มเหล็ก PL50x200x10 เป็นเหล็กเชื่อมประกับข้างคานทั้งสองด้านจากนั้นเชื่อมแผ่นเหล็กที่บริเวณผิวคานส่วนบนและแผ่นเหล็กที่เสา แบบที่ห้าคานและเสาหล่อเป็นเนื้อเดียวกันเป็นอย่างตัวควบคุม ผลการศึกษาพบว่า รอยต่อแบบที่หนึ่งให้ผลใกล้เคียงกับตัวอย่างควบคุม ทั้งในด้านกำลังต้านโมเมนต์ดัดและความเหนียว ประมาณร้อยละ 90 ของกรณีตัวอย่างอ้างอิง แบบที่สองพบว่ารอยต่อต้านทานโมเมนต์ดัดได้น้อยมากประมาณร้อยละ 39 ของกรณีตัวอย่างควบคุม แบบที่สามพบว่ารอยต่อต้านทานโมเมนต์ดัดได้น้อยมากประมาณร้อยละ 35 ของกรณีตัวอย่างอ้างอิง โดยตัวอย่างแบบที่สองและสามพบว่ามีความสามารถในการเสียรูปก่อนการวิบัติหรือความเหนียวน้อยกว่ากรณีของตัวอย่างอ้างอิงอย่างมีนัยสำคัญ ส่วนแบบที่ห้าพบว่ารอยต่อต้านทานโมเมนต์ได้มากกว่าตัวอย่างควบคุมประมาณร้อยละ 51 ของกรณีตัวอย่างอ้างอิง แต่ความสามารถในการเสียรูปก่อนการวิบัติหรือความเหนียวน้อยกว่ากรณีของตัวอย่างอ้างอิงอย่างมีนัยสำคัญ