Een verkennend archeologisch inventariserend veldonderzoek door middel van boringen op het landgoed Oortveld aan de Arnhemseweg te Beek, gemeente Montferland (Gld)

<p>Volgens het bureau-onderzoek van Econsultancy ligt het noordelijk deel van het plangebied grotendeels op een, ten opzichte van zijn omgeving, hoger gelegen dekzandrug. Hierdoor zal dit deel van het plangebied vanaf het Laat-Paleolithicum een gunstige ligging hebben gehad als (tijdelijke) nederzettingslocatie voor jagersverzamelaars en vanaf het Neolithicum voor landbouwers. Het zuidelijk, lager gelegen deel van het plangebied zal vaak te maken hebben gehad met ondiepe grondwaterstanden en stond mogelijk periodiek onder water wanneer de Rijn overstroomde.<br>Dit deel van het plangebied was daardoor geen gunstige nederzettingslocatie.<br>Binnen een straal van 1.300 meter rondom het plangebied zijn verscheidende vondsten gedaan van aardewerkfragmenten en ijzerslakken uit de Middeleeuwen, aardewerkfragmenten uit de Romeinse Tijd, aardewerkfragmenten en botresten uit perioden Late-Bronstijd tot Vroege Middeleeuwen, een vuurstenen kling uit de IJzertijd en een stenen bijl uit de periode Vroeg-Neolithicum tot Bronstijd. Volgens de archeologische beleidsadvieskaart van de gemeente Montferland heeft het noordelijke deel een middelhoge trefkans, maar is dit terreindeel waarschijnlijk verstoord. Het zuidelijke deel heeft een lage archeologische trefkans. Het noordelijk deel van het plangebied is in de tweede helft van de 19e eeuw in gebruik geweest als productiebos. Nadat het resterende deel ontgonnen was, is het gehele plangebied in agrarisch gebruik geweest.<br>Het verkennend inventariserend veldonderzoek heeft aangetoond dat het noordelijk deel van de onderzoekslocatie is gelegen op een dekzandrug, waar oorspronkelijk een veldpodzolbodem is gevormd, die waarschijnlijk door recente landbouwactiviteiten is afgetopt. Dit komt overeen met de verwachting volgens de beleidsadvieskaart.<br>Op het zuidelijke deel van de locatie zijn fluvio-eolische afzettingen aangetroffen waarin een beekeerdgrond of vlakvaaggrond is gevormd. In sommige boringen is ijzeroer aangetroffen.<br>Geconcludeerd kan worden dat de archeologische trefkans voor het zuidelijke deel van de locatie laag blijft. Voor het noordelijke deel van de locatie is aangetoond dat dit deel, zoals werd verwacht, inderdaad is verstoord. Hierdoor is een eventueel aanwezige vondstlaag opgenomen in de bouwvoor. De bodemverstoring is, behalve ter plaatse van de paardrijbak, echter niet dusdanig diep dat er geen (diepere) grondsporen als paalgaten, waterputten en sloten meer verwacht kunnen worden.<br>De middelhoge trefkans voor het noordelijke deel van de locatie blijft dus bestaan, zeker omdat er in de omgeving aanwijzingen zijn voor bewoning vanaf het Neolithicum. In hoeverre de bouw van het landhuis leidt tot aantasting van archeologische waarden is afhankelijk van de mate van ophoging, de diepte van de funderingen en eventuele onderkeldering.</p>