การแก้ไขเพิ่มเติมคำนิยาม "ผู้บริโภค" ในพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522: แนวทางสู่การยกระดับการคุ้มครองผู้บริโภคในประเทศไทย

นิยามผู้บริโภคมีความสำคัญมากเพราะเป็นเครื่องมือกำหนดขอบเขตการใช้บังคับกฎหมายคุ้มครองผู้บริโภคที่มีลักษณะเป็นกฎหมายพิเศษเพื่อใช้บังคับเฉพาะเจาะจงต่อความสัมพันธ์ระหว่างผู้บริโภคกับผู้ประกอบธุรกิจ ดังนั้นนิยามผู้บริโภคจึงต้องมีความชัดเจนแน่นอน ทว่ากฎหมายคุ้มครองผู้บริโภคที่เป็นลายลักษณ์อักษรของประเทศไทยยังไม่มีความชัดเจนแน่นอนจึงส่งผลให้เป็นหน้าที่ขององค์กรที่บังคับใช้กฎหมายซึ่งรวมถึงศาลต้องมีการตีความ โดยเมื่อพิจารณาจากคำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์ที่มีอำนาจตัดสินว่าคดีใดเป็นคดีผู้บริโภคที่ผ่านมาพบว่ามีการตีความแตกต่างกันและยังไม่มีแนวทางที่แน่นอน ก่อให้เกิดความยุ่งยากในการปรับใช้กฎหมายสำหรับหน่วยงานและผู้ที่เกี่ยวข้อง ดังนั้นงานวิจัยนี้จึงเสนอคำนิยามใหม่ในพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522 ให้ระบุหลักว่าผู้บริโภคคือบุคคลธรรมดาและวัตถุประสงค์ของการซื้อสินค้าหรือรับบริการเพื่อใช้เป็นการส่วนตัว ครอบครัว หรือครัวเรือนซึ่งมิใช่การใช้ในการประกอบธุรกิจทางการค้า เพื่อให้ขอบเขตการอำนวยความยุติธรรมแก่ผู้บริโภคเป็นไปในแนวทางเดียวกันและชัดเจน โดยใช้การศึกษาเปรียบเทียบกฎเกณฑ์และกฎหมายต่างประเทศทั้งในระดับนานาชาติ ระดับภูมิภาค และระดับประเทศเพื่อเสนอแนวทางที่เป็นไปได้และเหมาะสมสำหรับสถานการณ์ตามความต้องการทางสังคมและเศรษฐกิจในประเทศอันเป็นแนวทางสู่การยกระดับการคุ้มครองผู้บริโภคของประเทศไทย