Oosteind, Hoogstraat 100, Gemeente Oosterhout (NB.). Een Archeologisch Bureauonderzoek en Inventariserend Veldonderzoek.

<p>In opdracht van de heer A.J.M. Vermeulen is een inventariserend archeologisch veldonderzoek uitgevoerd aan de Hoogstraat 100 te Oosteind in de gemeente Oosterhout, provincie Noord-Brabant. De aanleiding voor het onderzoek is de geplande bouw van een hemelwaterbassin dat verdiept zal worden aangelegd tot 0,6 meter beneden het maaiveld. De funderingen zullen reiken tot 1,15 meter diepte. Deze bodemingrepen vormen een bedreiging voor eventueel in de bodem aanwezige archeologische waarden. Het doel van het onderzoek is om vast te stellen wat de kans is op de aanwezigheid van archeologische waarden in het plangebied.</p><p>Volgens het gespecificeerd archeologisch verwachtingsmodel geldt voor het plangebied een middelhoge tot hoge verwachting voor bewoningsresten uit het laatpaleolithicum tot en met de nieuwe tijd. Dergelijke resten kunnen aanwezig zijn onder de (moderne) bouwvoor of onder een akkerdek dat mogelijk is ontstaan ten gevolge van potstalbemesting.</p><p>Om het archeologisch verwachtingsmodel te toetsen zijn door De Steekproef veertien boringen geplaatst. Deze zijn in eerste instantie uitgevoerd met een zandguts. Hieruit blijkt dat de bodem op de meeste plaatsen in het plangebied verstoord is tot in de C-horizont ten gevolge van moderne bodembewerking. Op deze delen is het bodemoppervlak tussen de maïsplanten, die tijdens het veldonderzoek aanwezig waren, geïnspecteerd op de aanwezigheid van archeologische indicatoren. Op de overige boorpunten bleek nog een deel van een podzolbodem (BC-horizont) of een deel van een oud akkerdek aanwezig te zijn. Op deze punten is nageboord met een megaboor waarbij het opgeboorde zand is gezeefd. Zowel de oppervlaktekartering als het naboren met een megaboor hebben geen relevante archeologische indicatoren opgeleverd. In een zeer dunne spreiding zijn over het plangebied slechts enkele scherven negentiende en twintigste eeuws geglazuurd aardewerk gevonden die waarschijnlijk zijn opgebracht tijdens bemesting van het perceel.</p><p>Op ongeveer de helft van het plangebied zijn de humusrijke toplagen net dik genoeg om als enkeerdgrond te kwalificeren. Van een oorspronkelijk akkerdek resteert echter in nog slechts drie boringen een dun restant. Ondanks de oppervlaktekartering en het naboren met een megaboor zijn in het plangebied geen archeologische indicatoren waargenomen die zouden kunnen wijzen op behoudenswaardige archeologische sporen in de ondergrond. Om deze reden geven de resultaten van het onderzoek geen aanleiding om archeologisch vervolgonderzoek te adviseren. Evenmin zijn tijdens het onderzoek archeologische resten gevonden waarmee tijdens de verdere planvorming rekening gehouden zou moeten worden.</p>