พฤติกรรมการออมของครัวเรือนไทยในช่วงระหว่างก่อนและหลังวิกฤตโควิด-19

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการออมของครัวเรือนไทยในช่วงก่อนและหลังวิกฤติโควิด-19 (ปี พ.ศ. 2562 และ 2564) โดยวิเคราะห์ปัจจัยด้านประชากรศาสตร์ เช่น เพศ อายุ การศึกษา สถานภาพสมรส และปัจจัยด้านพื้นที่ เช่น ภูมิภาคและเขตปกครอง รวมถึงเปรียบเทียบความแตกต่างของพฤติกรรมการออมในกลุ่มสถานภาพการทำงาน ได้แก่ กลุ่มข้าราชการและรัฐวิสาหกิจ กลุ่มพนักงานเอกชน กลุ่มประกอบธุรกิจส่วนตัว และกลุ่มไม่ปฏิบัติงานเชิงเศรษฐกิจ โดยใช้การวิเคราะห์ถดถอยเชิงพหุและการทดสอบ Chow Test เพื่อวิเคราะห์ความแตกต่างของพฤติกรรมการออมระหว่างสองช่วงเวลา ผลการวิเคราะห์พบว่า โดยรวมพฤติกรรมการออมของครัวเรือนไทยไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในเชิงโครงสร้าง ยกเว้นกลุ่มประกอบธุรกิจส่วนตัวที่พบความแตกต่างในทุกระดับนัยสำคัญ ขณะที่กลุ่มพนักงานเอกชนพบความแตกต่างเฉพาะที่ระดับนัยสำคัญ 0.1 ส่วนกลุ่มข้าราชการและรัฐวิสาหกิจ และกลุ่มไม่ปฏิบัติงานเชิงเศรษฐกิจแสดงถึงความเสถียรในพฤติกรรมการออม ปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อการออม ได้แก่ อายุและการศึกษา โดยกลุ่มที่มีอายุมากและการศึกษาระดับปริญญาตรีขึ้นไปมีแนวโน้มการออมที่สูงกว่า สถานภาพสมรสและพื้นที่ยังส่งผลชัดเจน โดยผู้ที่สมรสและครัวเรือนในกรุงเทพฯ และปริมณฑลมีการออมสูงกว่าภูมิภาคอื่น ผลการศึกษาสามารถนำไปใช้สนับสนุนการกำหนดนโยบายทางเศรษฐกิจ การออกแบบผลิตภัณฑ์ทางการเงิน และกลยุทธ์การตลาดที่เหมาะสมกับพฤติกรรมการออมในช่วงวิกฤต รวมถึงการเสริมสร้างศักยภาพการออมในกลุ่มที่เปราะบางทางเศรษฐกิจ