Heiloo Westerweg 234 inventariserend veldonderzoek door middel van proefsleuven (IVO-P) voorafgaande aan en na de sloop.

Het proefsleuvenonderzoek aan de Westerweg 234 is beperkt gebleven tot deze fase en heeft dus niet geleid tot een definitieve opgraving. Redenen hiervoor waren de beperkte hoeveelheid sporen en de beperkte bedreiging. Een groot deel van de geplande onderkelderde nieuwbouw wordt al in beslag genomen door de vier meter brede werkput 2. Het proefsleuvenonderzoek heeft sporen opgeleverd uit de late ijzertijd of Romeinse tijd, mogelijk een spoor uit de vroege middeleeuwen en meerdere sporen zoals kuilen en een waterput uit de late middeleeuwen, meer precies de 11e-12e eeuw. Andere sporen zijn zonder uitzondering veel jonger, vermoedelijk voornamelijk uit de 19e en 20e eeuw (waterput en moesbedden). De oudste sporen zijn enkele kuilen en greppels die haaks op of parallel aan de Westerweg lopen dat beschouwd kan worden als een oude ontginningsas. De greppels hebben of om oud akkerland heen gelopen of om oude erven. De vondsten uit deze greppels varieren van late ijzertijd tot late middeleeuwen wat een datering ervan bemoeilijkt. Zelfs een datering in de vroegste periode wordt voor een aantal greppels niet uitgesloten. Het meest concreet zijn enkele kuilen en een waterput uit de 11e of 12e eeuw. Deze kunnen zonder meer opgevat worden als een aanwijzing voor bewoning ter plaatse. Het is daarmee binnen de directe omgeving van de Stationsbuurt, het tweede erf dat met zekerheid al in deze periode bewoond was. Hiermee is dit onderzoek ondanks de beperking toch een waardevolle aanvulling op de bewoningsgeschiedenis van Heiloo.