Kabeltracé Helix perceel 1. Deel B: Obdam (Gemeenten Alkmaar, Dijk en Waard, Koggenland en Opmeer, NH), Een Archeologisch Bureauonderzoek

Aan het begin van het Holoceen (zie Appendix I) veranderde het pleistocene landschap in een zee-getijdengebied. Tijdens het neolithicum begon er een gesloten kustlijn te ontstaan. Hierdoor ontstond er een groot veengebied dat moeilijk toegankelijk was voor de mens. Langs de getijdengeul en kreken ten noorden en oosten van het tracé zijn vindplaatsen bekend uit het neolithicum en de bronstijd. Aanwijzingen voor bewoning in het tracé, en in het veengebied, ontbreken. Activiteiten kunnen in deze periode echter wel hebben plaatsgevonden. Na het dichtslibben van de geul, breidde het veen zich uit waardoor de bewoning beperkt werd tot de hogere duingronden ten westen van het tracé.
Vanuit deze gebieden begon men vanaf de vroege middeleeuwen het veen te ontginnen. Als gevolg van deze veenontginningen in combinatie met overstromingen werden grote stukken van het land weggeslagen. Tijdens de late middeleeuwen bestond het gebied uit een meerlandschap, waarbij de bewoning op de nog resterende veenkussens lag. De dorpen en nederzetting waren verbonden door middel van een groot netwerk van dijken. De voornaamste dorpen in het tracé, Obdam en Hensbroek, dateren uit de late middeleeuwen, maar hebben mogelijk ook nog oudere bewoningsfases gehad. In 17e eeuw werden de meren drooggelegd. Hiervoor werden nieuwe dijken aangelegd en tal van molens gebouwd. De drooggelegde polders werden vervolgens een strak plan ingedeeld. De karakteristieke eigenschappen van de droogmakerijen, de molens, de dijken en de verkaveling zijn tegenwoordig nog goed herkenbaar in het landschap.