การจำลองชีวกลศาสตร์ของกระดูกสะโพกแตกที่ถูกยึดด้วยสกรู

งานวิจัยนี้ได้ใช้องค์ความรู้ด้านไฟไนต์อิลิเมนต์ในการศึกษาเสถียรภาพของกระดูกเชิงกรานที่ถูกยึดด้วยสกรูในแต่ละรูปแบบ Single Sacroiliac screw จำนวน 1 รูปแบบ, Two Sacroiliac screw จำนวน 5 รูปแบบ และ Bilateral iliac screw จำนวน 3 รูปแบบ โดยทำการเปรียบเทียบระยะการเคลื่อนตัว และระยะห่างระหว่างรอยแตกของกระดูกกระเบนเหน็บ จากการวิเคราะห์การเคลื่อนตัวของกระดูกกระเบนเหน็บในแต่ละวิธี พบว่า Two Parallel Sacroiliac Screw (SISF Mark 2) ให้ผลลัพธ์ดีที่สุด โดยสามารถลดการเคลื่อนตัวของกระดูกได้มากที่สุดเมื่อเทียบกับวิธีอื่น ๆ ทั้งหมด และยังพบว่า รูปแบบดังกล่าวทำให้เกิดระยะห่างของผิวรอยแตกน้อยที่สุด ซึ่งมีแนวโน้มที่จะส่งผลให้กระบวนการฟื้นฟูกระดูก เกิดขึ้นได้รวดเร็วกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับการยึดแบบ Single Sacroiliac Screw พบว่า Two Parallel Sacroiliac Screw (SISF Mark 2) สามารถลดระยะห่างของผิวรอยแตกได้ 52.88–62.02% นอกจากนี้ การยึดแบบ Two Sacroiliac Screw ทั้ง 5 รูปแบบ ยังแสดงให้เห็นว่าระยะห่างของรอยแตกขึ้นอยู่กับมุมที่สกรูทั้งสองกระทำต่อกัน โดยยิ่งมุมมาก ระยะห่างก็มีแนวโน้มเพิ่มขึ้น สำหรับกลุ่ม Bilateral Iliac Screw พบว่า BISF Type B ให้ผลดีที่สุดในแง่ของการลดระยะห่างของผิวรอยแตก รองลงมาคือ Type A และ Type C ตามลำดับ ซึ่งแปรผันตรงกับทิศทางการวางตำแหน่งของสกรูที่ทำมุมกับ Sagittal plane อย่างไรก็ตาม แม้ว่ารูปแบบการยึดทั้ง 9 วิธีจะมีผลต่างกัน แต่ทุกวิธีล้วนสามารถลดระยะห่างของผิวรอยแตกให้ต่ำกว่า 800 ไมโครเมตร ซึ่งอยู่ในช่วงที่เหมาะสมต่อการเกิด Gap Healing ของกระดูก โดยกระบวนการเชื่อมกระดูกจะยังสามารถเกิดขึ้นได้ แม้จะไม่สามารถเข้าสู่กระบวนการ Contact Healing ได้ เนื่องจากระยะห่างของรอยแตกยังคงมากกว่า 10 ไมโครเมตร